Heimwee

Buurvrouw is jarig.
Ik weet dat niet, maar als ik langs de gracht naar huis fiets zie ik ineens een spandoek:
Buurvrouw is 50! Toeter 3 keer!

Ik fiets nog even terug de stad in, koop een aardig kadootje en klop op de deur.
"Gefeliciteerd..."

Er zitten wat mensen binnen: een zus, een vriendin, wat jonge kindjes en een hele donkere man.
Het is warm en het voelt goed.
Ik krijg een glaasje wijn en nestel me in het gezellige verjaardagsgevoel.

De donkere meneer is heel erg zwijgzaam. Hij kijkt. Hij zegt niets.
De rest van het gezelschap is levendig en heeft van alles te vertellen.
De jonge knulletjes doen samen een spelletje.

De man is stil.
Hij zegt niets.

Maar dan toch, ineens, krijg ik hem aan het praten: hij komt uit Angola en is al 15 jaar in Nederland.
Maar hij heeft heimwee.
Het is hier niet zoals daar.
Nederlanders zijn zo anders.
En Afrika zit in zijn bloed.

Dan vertelt hij iets, waar ik van opkijk: in de dorpskroeg heeft hij het wél naar zijn zin, want de barvrouw is eerlijk. Zij heeft belangstelling. Zij luistert. Zij toont werkelijke interesse. Zij speelt geen toneel. Zij is er voor de gasten.
Zijn ogen glanzen, als hij er over praat.

Dat vind ik mooi...
Dat iemand er zo over denkt.
En dat iemand daar gelukkig mee is.

Ik heb niks met kroegen en ook niks met barvrouwen, maar ik snap het wel.

De man staart voor zich uit.
Ik heb met hem te doen. Heimwee moet vreselijk zijn. Heimwee... dat is pijn hebben omdat je naar huis wilt.
En thuis is zo ver weg. Maar thuis zit wél in zijn bloed.

Als mijn glaasje op is ga ik naar huis.
De man zit weer stil en verdrietig voor zich uit te kijken.
Hij heeft heimwee. Je kunt het aan hem zien...


























.

Pure verwennerij...

Ach arme Roosje, die ligt ziek op bed, terwijl masseuse Rhona onze spiertjes kneedt...
Oh, wat is dat toch lekker.
Hoewel... het doet soms ook heel erg zeer!
Ze kneedt alsof je een homp deeg bent.
Ze is supersterk.
De massage werkt eigenlijk meteen, door de manier waarop je zit.
Je bent meteen ontspannen en geeft je helemaal over aan die sterke handen.

Er staat hier boven: pure verwennerij.
Maar het is ook pure noodzaak.
























Het gaat een paar dagen na het masseren goed en dan...zakt het weer in elkaar!
Ik denk, dat ik niet goed zit.
Of eigenlijk: ik weet zeker dat ik niet goed zit.
Ik zou gewoon een bureau moeten hebben.
En een fatsoenlijke bureaustoel.

Misschien komt dat er nog eens van.

Roosje... beterschap!!!!!


.

l' Empreinte de l' Ange

Een lieve vriendin kreeg van mij nog een film voor haar verjaardag en samen hebben we l'Empreinte de l'Ange uitgekozen, die hier eenmalig in de Filmschuur draaide. (De voetprint van de engel)
Het verhaal gaat over een vrouw, die doordraait, nadat ze een klein, zes-jarig meisje ziet, waar ze van overtuigd is, dat het haar dode dochtertje is.
Het is een waargebeurd verhaal. Een beklemmend verhaal, wat je noemt een psychologische thriller.
Soms kan ik er niet zo goed tegen als het te spannend is. Dan wil ik weglopen. Dan denk ik: "Mens... ga toch met iemand praten... Vertel de moeder van het meisje, waarom je zo bezig bent..."

















Maar ja... de film draait ook door en op een gegeven moment zit je zo in het verhaal, dat je niet meer nadenkt en alleen maar zit te kijken.
Mooi gespeeld, de twee moeders, die in hun wanhoop elkaar niet meer kunnen ontwijken.
Echt heftig.
Misschien ga je de film nog zien, als die eens op TV komt.
Daarom verklap ik de plot niet.
Ga maar kijken.


.

Seniorenmoment

.


Over een kwartier word ik afgehaald door twee vriendinnen.
Ik weet dat we naar Leiden gaan.
Ik weet ook, dat we naar iets moois gaan. Wellicht iets van vroeger?
Maar wat het is?
Ik weet het niet meer.
Het is tijden geleden afgesproken.
Ik heb toen: LEIDEN in mijn agenda gezet. En meer niet.
En meer weet ik ook niet.

Potverdikkeme nog an toe. Dit is geen seniorenmoment meer...
Dit is een seniorentijdvak lijkt het wel.

Het moet niet gekker worden.

Ik zal eind van de middag laten weten wat voor moois dat nou in Leiden was.
En meteen op zoek naar Straatschrijfsels!














in Leiden

.

Nawoordje:

Ik ben geweest: in het Rijksmuseum voor Volkenkunde naar de Maya 2012 expositie over de Maya kalender..
Is meer een kleine speurtocht voor kinderen vanaf een jaar of 8.
De film, die vertoond werd van National Geographic over het ontcijferen van de Maya-taaltekens vond ik nog het interessantste.

Hoewel ik geïntrigeerd ben door de Maya kalender, en vooral door het ophouden ervan in 2012, kan ik deze expositie niet aanraden. Veel te summier en zonde van je reis...

Jammer, maar helaas.



.

Kerstrepetities

.





























Met mijn koor (Vrouwenkoor Malle Babbe *klik*) zijn we inmiddels helemaal in kerstsfeer. Vanmorgen hard gewerkt, want 20 december hebben we ons kerstconcert en we zijn er al een maand of drie mee aan de slag.
Heel gek is dat, om in september in je dunne T-shirtje al "Gloria in exelcis Deo" te zingen.
Of "O Kerstnacht schooner dan de dagen"...
Mijn hoofd staat er helemaal niet naar, maar je moet wel, wil je op zo'n concert een beetje aardig voor de dag komen.
We hebben kerstliedjes uit allerlei landen op het programma staan: Spaanse, Engelse, Franse en Duitse liedjes. Maar ook oud- Middeleeuws, een beetje boers gezongen. En latijn: heel devoot en sereen gezongen.

Ja luitjes: I'm dreaming of a white Christmas! Deck the hall with boughs of holly.
Little Jack Horner sat in a corner, eating his Christmas pie.






























Het komt er allemaal aan. Het gaat allemaal gebeuren.
Komen jullie luisteren? En meezingen?! En glühwein drinken...
Ik kan je nu al verklappen, dat het heel feestelijk wordt en dat je zeker zult genieten!! Zegt het voort...
20 december om 15 uur in de Nieuwe Groenmarktkerk in Haarlem.
Leise rieselt dan der Schnee, terwijl het in het Oosten daagt, maar toch nog midden in de winternacht, als Rudolph the Rednosed reindeer zijn jingle's bellt!
Ho..Ho..Ho!






















.

De Paarse Panda

.





Sandra van Hek is gisteravond, 16 november, overleden.

Ze heeft geleefd
Ze heeft liefgehad
Ze heeft geleden
Ze mag nu slapen

Dag Sandra, goeie reis...

De Paarse Panda






Laatste briefje (van 15 nov.) van Sandra:

Komt goed, lieverd!
Bedankt!!
Groetjes, Sandra :)





.

Sur le Pont d'Avignon...

Geïnspireerd door Wim *klik* , die vanuit La Palma schreef: "Je doet toch wel zo nu en dan een wandelingetje?" ben ik vanmorgen in een venijnig, miezerig regentje langs het water richting Elswout gelopen... De regen voelde heerlijk aan op mijn gezicht en ik zong een beetje voor me uit.

De wandeling bevat een stuk of 20 bruggetjes. Nou heb ik wat met bruggetjes. Of eigenlijk Henry en ik hebben iets met bruggetjes. Op elke brug... nee, toch maar niet... ik verklap het niet. Jullie hoeven nou ook weer niet alles van me te weten.

Vorige week nog heb ik webvriendin GerdaYD *klik* mijn geheimpje wél toevertrouwd. Het kwam zomaar ter sprake in verband met een mooie brug, die ze gefotografeerd had...
Neenee, ik vertel het je niet. Je kunt zeuren wat je wilt... Ik zwicht echt niet...

Landgoed Elswout, met... 8 bruggetjes! Het is een mooi, oud landgoed , waar je heerlijk tussen de kabouters en elfjes kunt ronddolen. En waar je op elke brug...
Nee, echt niet... ik ga het niet verklappen...

In m'n eentje lopen was ook wel weer eens goed. Dus, Wim... bedankt voor de oppepper. Of het nu regent of niet: buiten is het eigenlijk meestal wel lekker.
Bovendien was de onverwachte kop koffie met Leny, Marijke en Mary in "De stinkende Emmer" in Overveen natuurlijk super gezellig. We hebben er zelfs een beetje gezongen. Er waren toch geen andere gasten.

En gek genoeg... eenmaal thuis scheen de zon!


De letters in deze bijdrage... foei, wat een gepruts.
Maar... ik krijg het niet voor elkaar. En na uren proberen laat ik het maar zo.
Foto's plaatsen gaat niet lekker. Ik denk, dat ik eens bij Fluitenkruidje *klik* in de leer moet...

En... ik had bij de laatste foto natuurlijk niet moeten flitsen. Zo af en toe ben ik supertop-amateur! Dan schaam ik me diep. Maar niet diep genoeg om de foto tóch te plaatsen.


.

Van Stieneke naar Christina

Gisteren vierde vriendin Stieneke haar 60ste verjaardag.
Het werd een echte vrouwendag: 35 vrouwen, die haar dierbaar zijn had ze uitgenodigd.
Om half elf werden we in het Teylers Museum verwacht. Het oudste museum van Nederland.

Teylers Museum (*klik*)

Ik fiets er in vijf minuten naar toe. Het is een prachtig museum, dat ooit door Pieter Teyler, een steenrijke lakenhandelaar, is nagelaten aan de gemeente Haarlem.
Het ziet er nog exact zo uit als toen het als museum in 1794 werd ingericht.
Er kwamen niet veel bezoekers. Kijk: Anton Mauve kwam er en 4 dagen later pas kwam de volgende bezoeker.

Nu doen ze het met niet minder dan 100.000 bezoekers per jaar...

De ovalen zaal, waarin een prachtcollectie edelstenen om je vingers bij af te likken...
Er ligt zélfs het Topje van de Mont Blanc! (Dat zou Henry wel willen hebben!!)

We kregen er een rondleiding om van te smullen.
Ik waande me in een oud kostuum dwalend door de lange gangen...
Links en rechts minzaam groetend.

De fossielenzaal is buitengewoon interessant en, hoewel ik er al heel vaak geweest ben blijft het allemaal boeien. Botjes, beentjes en fossielen... eeuwenoud. Prachtig bewaard. De tijd staat stil...

Maar onze tijd niet! Wij gaan voort. Er is nog meer te doen op deze bijzondere verjaardag!
Stieneke, die inmiddels allang geen Stieneke heet, maar Christina (*klik*) , heeft haar twee dochters een uitgebreide High Tea laten maken en wij gaan daar met z'n allen van genieten.
Twee lange tafels zijn in de woonkamer gezet, het is een beetje proppen, maar alle 35 passen er in!

Er worden mooi ingepakte cadeautjes uitgepakt. Er vloeien tranen, er wordt gelachen.
Wijn en heerlijk eten maken de tongen los.
En ik heb mijn ukelele meegenomen om "Stars shining bright above you" voor Stieneke, eh... Christina te zingen. Iedereen ligt in een deuk en ik krijg daarna heel veel complimentjes...
En een dikke pakkerd van Christina....

Het is al laat als ik door het mooie Bloemendaal weer naar huis fiets.
Ik voel me af en toe toch zo'n geluksvogel...

.

Foute houding...

De laatste tijd had ik in al mijn gewrichten pijn. Vooral in de schouders en de linker pols.
Ik dacht (omdat mijn zus Cecile reuma had) meteen aan reuma.
Dinsdag heb ik een stoelmassage gekregen in het kantoor van mijn dochter.
Je hangt een beetje voorover in een soort van Shiatsu-stoel en masseren maar!

Rhona heeft de pijnlijke boel eens flink onder handen genomen. Volgens haar is er een soort van overbelasting aan de hand. Teveel achter de computer. En een foute houding!
De massage heeft me goed gedaan. Ik zit nu anders, de muis ligt anders en... dat hebben jullie wel gemerkt: ik zit minder achter de computer.
Niet meer elke dag een verhaaltje.
De Volkskrant moet het al een tijdje met een noodrantsoen doen.
En de Straatschrijfsels... die gaan zo snel: jullie leveren de plaatjes en de tekst aan. Daar heb ik niet zoveel werk aan.

Ik heb het idee, dat het werkt. Ik heb minder pijn. Dus... lieve lezers: let op je houding. Om ook nog eens van die malle klachten te krijgen is echt niet nodig. Let op de stand van je knieën en je ellebogen en leg je muis zo dicht mogelijk bij je.

Als er nog meer tips zijn, dan hoor ik het wel...
Ciao! Groet van Marlou


.

Hekkie

Vandaag hebben we een optreden in de schouwburg in Ede voor een of andere Vereeniging (ja... met twee ee's!) die zoveel jaar bestaat. Het koor reist er met de bus naar toe en de opstapplek is bij de IKEA. We spreken meteen af om daar dan ook eerst met het hele koor te gaan ontbijten.

Het regent pijpestelen als ik vertrek, maar ik heb de Rolls Royce onder de fietsregenjassen aan, dus ik kan er tegen. Tenminste, dat denk ik...
Het is ongeveer 20 minuten fietsen. Halverwege hoor ik: "Frtsjj... frtsjj...frtsjj..." Het zijn mijn peperdure optreedlaarzen, die zo lek als een mandje zijn. Ik voel dat mijn sokken doornat worden en mijn voeten ijskoud. Dat gaat lekker...
Al fietsend bedenk ik hoe ik dit straks ga oplossen, want de gehele dag met nat spul aan werkt niet echt prettig.
Ik bedenk om bij de IKEA mijn laarzen met kranten vol te proppen en op de sokken het ontbijt op te halen (overal natte stappen).
En dan voel ik dat ook mijn optreedbroek helemaal nat is. En bovendien begint mijn Rolls Royce bij de nek door te lekken. Getverdegetver...

Eenmaal bij de IKEA zie ik nog niemand van het koor. Dan maak ik meteen rechtsomkeer en fiets naar huis terug.
Weer 20 minuten door de stromende regen. Ik word zo mogelijk nóg natter!

En dan, onderweg, zie ik iets, wat mijn hele rit heen en terug meteen goed maakt: aan de overkant van de kade fiets een man op een gele fiets met grote, felrode glanzende fietstassen. Hij heeft een donkerblauwe regencape om en vóór op zijn fiets is een zwarte bak gemonteerd, waar een hondje in zit. Een hondje, dat van mij "Hekkie" mag heten.
Het hondje heeft een gele, gekreukelde regencape om. Zijn snuitje piept uit het zeiknatte plastik. Hij kijkt eigenwijs vooruit. Zijn oortjes staan op vrolijk. Hij heeft er zin in. Die grote druppels doen hem niets. Misschien zit hij onder die grote, gele regencape zelfs wel te kwispelen.

Kijk... daar word ik nou vrolijk van.
Als ik weer thuis ben doe ik de hele natte bliksemse boel uit en gooi het in de badkamer.
Dan bel ik koorvriendin Carla.
Ik mag met haar meerijden.
Ik trek droge warme kleren aan en ontbijt gewoon thuis in de keuken.

.

Het blauw van Chagall

Eén van de leerlingen op de Kunstacademie in Sint Petersburg was Marc Chagall.
Zijn officiële naam luidt: Moishe Zakharovitch Sjagal, oftewel משה שאַגאַל
Geboren in Vitebsk in 1887, waar zijn grote talent al snel werd ontdekt door de plaatselijke kunstenaar Yehuda Pen, die hem les gaf.
In 1910 vertrok hij naar Sint Petersbrug, waar hij les kreeg van Nicholas Roerich.
Zou hij van hem "het blauw" hebben leren kennen?

Eenmaal afgestudeerd vertrok hij met zijn vrouw Bella naar Parijs en in 1941 vertrok de familie naar Amerika.
Toen Bella overleed ging hij weer terug naar Frankrijk, waar hij de beroemde ramen heeft ontworpen voor de synagoge van het het Hadassah in Jerusalem. Ik heb de ontwerpen een paar jaar geleden in het Bijbelmuseum gezien. En werd daar weer getroffen door het blauw van Chagall.

Marc Chagall, beroemd geworden door zijn Chassidische afbeeldingen: rabbi's, violisten, arbeiders in het ghetto, synagoges... en de glas in lood ramen, mozaieken, wandtapijten.
Veel blauw, het blauw van Chagall...
En ter bekroning: een eigen Museum in Nice. In 1966 heeft Chagall een groot deel van zijn werk aan dit museum geschonken, dat in 1973 zijn deuren opende om al het moois te laten zien.

Marc Chagall is heel oud geworden. Op hoge leeftijd heeft hij zich nog de kunst van het keramiek eigen gemaakt. Bijna 100 was hij toen deze grote schilder zijn penselen voor het laatst neerlegde.


.

Blauw

.

Soms ben ik gewoon maar een beetje op het web aan het "pielen" en raak dan zo gïnspireerd door alles wat ik zie, dat ik bijna de deur niet meer uitkom.
Zo was ik laatst op zoek naar mantra's en kwam uiteindelijk terecht bij de schilderijen van Nicholas Roerich. Daar had ik nog nooit van gehoord. Misschien moet ik toch maar kunstgeschiedenis gaan studeren...
Enfin, ik ben even in het blauw van Nicholas Roerich gedoken. Ik houd van blauw. Ik vind het een mooie koele kleur. Mooi passend bij roomblank, ook koel. De zee.

Nicholas Roerich (1874-1947) was een Russische schilder, filosoof, wetenschapper, schrijver en reiziger. Hij heeft meer dan 7000 schilderijen gemaakt.
Kijk... die met die mooie drollenvanger, dat is Roerich.

In het Nicholas Roerich Museum in New York hangt heel veel werk van hem. Had Henry dat maar geweten, dan had hij langs kunnen gaan in West 107th Street op nummer 319. Dan had hij mij kunnen vertellen over het vredesplan van Roerich en over het blauw van Roerich. Daar had ik dan van kunnen smullen als blauw minnende pacifist!

Ik vind het internet zo langzamerhand wel een geweldige uitvinding! Zo heb je nog nooit van iemand gehoord, en zo zie je ineens prachtig werk van hem en duik je een beetje in zijn leven. Dat blauw... in combinatie met de bloesems van de amandelbomen...

Kijk daar eens, de hemel, zoals je 'm ziet, 's avonds voor het slapen gaan nog even naar boven kijkend. Gauw... doe een wens!

En dan ineens lees ik ook nog, dat deze man leraar was van Marc Chagall op de Kunstacademie Sint Petersburg, dan ga ik toch met andere ogen kijken naar diens werk...

Roerich heeft een aantal nominaties voor de Nobelprijs gekregen. Wist jij het, wist ik het?

Misschien gaan we volgende jaar wel naar New York. Vage plannen hebben we er over...Dan ga ik zeker naar het Museum van Nicholas Roerich.

Adres:
319, West 107th Street
New York NY

Internet:
Nicholas Roerich Museum

Brother, let us abandon
all that rapidly changes.
Otherwise we will not have time
to turn our thoughts to that
which is changeless for all.
To the eternal.

Nicholas Roerich

.

Vuurtje stoken...

De vijf is in de klok en we drinken een wijntje achter in de tuin in de waranda...
Plop, zegt de kurk.
Buiten spettert het een beetje.
Maar wij zitten droog.

Dan, ineens, heb ik zin om een vuur te maken.
Ik pak de vuurkorf en we verbranden het hout, dat ik in de loop der tijd verzameld heb.
Hoog laaien de vlammen op, dat kun je wel aan Henry overlaten!
Uren kan ik er naar kijken...
Ik mijmer wat, terwijl de vlammen rondom de vuurkorf lekken.

Het is zo ontzettend fijn buiten, dat we de paella, die op het menu staat, bij het vuur opeten.
De wijn gaat helemaal op.

Langzaamaan wordt het pikkedonker...


.

Deze kaarsjes branden voor...

.

31-10-09

Ook vandaag staan er, zelfs in de waranda kaarsjes te branden voor mijn lieve vriendinnen...














30-10-09:

Omdat het vandaag in Vlaanderen knuffeldag is stuur ik er ook een: Knuffel !
























29-10-09:





















Deze kaarsjes branden voor mijn lieve webvriendinnen Marjolijn en Ibella.
Om hun pad te verlichten...





.

Bart Moeyaert

Vandaag ben ik lui. Daarom krijgen jullie van mij een gedicht uit de scheurkalender van Meulenhoff.






















Meer over de dichter is hier te vinden:

Bart Moeyaert


.

Samen delen

Ik wil iets moois met jullie delen...

Ieder heel uur slaat er op mijn computer een kleine kabouter op een Tibetaanse klankschaal.
Haha, nee hoor, was het maar waar. Nee... de kabouters hier huizen verderop in landgoed Elswout! Maar dit terzijde.

Nee, die klankschaal, die klinkt echt! Ik heb 'm er echt opgezet en hij slaat elk heel uur. Dat is het moment, waarop ik even de handen van het toetsenbord afhaal, mijn ogen sluit en tegen mezelf zeg:

ik adem in en kom tot rust
ik adem uit en glimlach
thuisgekomen in het nu
is dit moment een wonder






















Deze kleine meditatie heb ik van Thich Nath Hanh, een boeddhistische monnik en vredesactivist, die al glimlachend de wereld over gaat en zijn wijze ideeën doorgeeft aan wie daar behoefte aan heeft. Hij doet aan loopmeditaties, die ik nóg beter vind, maar als ik hier voor de computer zit, dan gebruik ik het mooie geluid van deze klankschaal. Slechts één keer per uur.

Deze prachtige klank kun je vinden door Mindful Clock in Google te zetten.
Ik heb die van Minfulnessdc. En ik heb gekozen voor Bell2.

Ik groet het mooie in jou. Namasté...




























.

Tot volgend jaar!

In de stromende regen ben ik de put op de berg ingegaan om de waterleiding af te sluiten.

















Het huisje is schoon en netjes en ik zoef weer naar het vliegveld.
De auto lever ik schadevrij af en eerst vlieg ik naar München, waar ik over moet stappen op het vliegtuig naar Schiphol.
Als ik in München in de hal bij poort 2 op het vliegtuig naar Amsterdam zit te wachten hoor ik omroepen:
“This is the final call for flight LH 4652 to Dresden. All guests are kindly requested to board now.”
Vijf minuten later hoor ik het nog een keer. “This is the final call… etc.”
Op het bord boven de poort staat, dat het vliegtuig naar Dresden om 15 uur gepland staat te vertrekken.
Het is drie uur en nog steeds komen er mensen aanrennen.
Maar dan, om tien over drie, gaat toch echt de poort dicht. Even later zie ik het vliegtuig over het vliegveld naar de startbaan taxiën.
Om kwart over drie komen er nog twee vrouwen aangerend. Hevig teleurgesteld, dat hun vliegtuig niet één kwartiertje op hen gewacht heeft. Daarna boos, mobieltjes worden gepakt en er wordt druk gebeld.
Dan… om 20 over drie komt er nog een man aanrennen, zwaaiend met zijn ticket, roepend: “Ich muss mit…!!!” Hij blijft met zijn ticket zwaaien. Zijn vliegtuig moet NU stoppen en hij moet NU mee.
De poortwachter is een jonge man, die rustig vertelt, dat meneer echt 20 minuten te laat is.
Meneer blijft echter argumenteren en zelfs smeken. De hele hal geniet mee. Maar nee… kijk… daar gaat het vliegtuig naar Dresden met een enorme vaart over de startbaan.

En dan verheft het de neus…


























.

Bijna klaar...

De vloer op de slaapzolder is gelukkig droog! Nog een heel klein beetje kleverig, maar ik heb goeie hoop, dat het helemaal kurkdroog wordt…
Ik hoor de regen nog steeds gezellig op het dak tikkelen.
Ik heb weer zin om wat te gaan doen en moet mezelf dwingen om eerst rustig te ontbijten…

Maar dan mag ik! Er is nog aardig wat muurverf over. Als het blijft staan zal het bevriezen, dus: laten staan is gelijk aan weggooien.
Ik maak de emmer helemaal leeg op de muur aan de kant van het dal en aan de kant van de eik. Ook krijgen de familiespullen op de kast allemaal een zorgvuldig sopje.
Ik ben super tevreden. Dag mam!
















Na de lunch vind ik het welletjes. Ik doe een lekker tukje op de bank met de deur wagenwijd open. Alsof ik in een sanatorium ben. Heerlijk, die schone frisse lucht.
Langzaamaan begin ik steeds rustiger te worden. Ik doe geen bal meer.
De houtoven aan, lekker turen naar de vlammetjes.
Wijntje er bij...
Als ik nieuw hout ga halen hoor ik ineens een stemmetje:

"Dag Marlou... als ik je morgen niet meer zie... goeie reis!"

Ik kijk om me heen en zie niemand. Maar dan kijk ik naar beneden en zie een mooie, glanzende grote vuursalamander, die naar me knipoogt.
Ik maak gauw een foto...



















.

Vette, dikke mist.

Ik kan de koeien niet zien, maar wel horen.

Voor ik naar beneden ga zet ik de vloer op zolder “even” in de bootlak. Ik heb enorm veel energie!

De boekenkast ziet er goed uit. Hier en daar wat oneffenheden, die ik ga bijwerken. Ook het blad van het tafeltje neem ik mee in de kleur. De hoek is nu licht en ik vind het mooi.

Voor de lunch heb ik alle boeken schoongemaakt en weer terug op de droge planken gezet.
De gordijnen hangen weer op hun plek en het geheel ziet er fraai uit…















Om 14 uur ’s middags is de vloer op de slaapzolder nog heel erg kleverig. Ik hoop wel, dat ik er vanavond overheen kan lopen. Anders moet ik beneden slapen. Dat is op zich geen punt, maar mijn medicijnen liggen boven…
Hopelijk is het zaakje om half elf vanavond droog…
Ik doe in ieder geval de houtoven in de keuken aan, zodat het hier ook wat warmer wordt. Het is zeker 10 graden kouder dan eergisteren!

Om 17 uur loop ik naar de buurman. Ik mag even mailen en hij heeft een wijntje voor me.
Een mailtje naar Henry in New York…
En dan een half uurtje kletsen met buurman Fritz. Hij is een enorme ouwehoer, maar dat wist ik wel. Ik steek er toch wat van op: Obama heeft de Nobelprijs voor de vrede en een of andere Pool heeft ergens voor getekend. Ik moet thuis even kijken hoe dat zit. Soms is het wel lastig, dat je hier verstoken bent van alles.

Maar het heeft ook iets geweldigs: er heerst hier rust. Heerlijke rust…

De boekenkast

.

















Het weer is omgeslagen … dikke mist en dikke regendruppels.

Ik kan nauwelijks de rand van het balkon zien en heb helemaal geen uitzicht meer.
Dan ga ik binnen aan de slag: ik ga de donkergroene boekenkast mooi licht maken! We hebben nieuwe gordijnen en de oude, donkergroene verf steekt er lelijk bij af!

Eerst maar eens alle boeken er uithalen. Dan een sopje over de planken. En vervolgens met de witkalk, die er nog over is van Roosje’s keukenklus, al het houtwerk in de grondverf zetten.

Na het eten beneden in het dorp bij Emmi, scheur ik weer snel naar boven en ga verder met de klus. Ik heb acrylverf gekocht, mooi roomblank, en het dekt goed.
















Het is goed toeven hier… ook in de troep!



.

Klussen

.
















Er zou slecht weer op komst zijn, dus ben ik zo vroeg mogelijk aan de rest van het werk aan het onderterras begonnen.
Zo vroeg mogelijk betekent: als de buurtjes verderop naar hun werk zijn. Ik wil ze niet wakker maken met mijn lawaai…
Het is bloedheet, op het balkon is het al 28 graden…

Tijdens het werk gutst het zweet in geen tijd mijn ogen in.
Het is nog een hele klus, maar ik klaar het voor de lunch:
alle brandnetels zijn gekapt. Het teveel aan sneeuwbes is gesnoeid, steekstruiken verwijderd. Restanten opgeharkt en het ziet er weer prima uit.
Van boven vanaf het balkon lijkt het of er ruimte is gecreëerd.
Ik ben heel tevreden.
Heb er een rooie kop van!





















Na de lunch probeer ik te lezen, maar de zon maakt me heel slaperig, ik val in slaap en lig zeker een uur te pitten.
Dan word ik uitgerust wakker en ga verder haken aan mijn petje.

Ik hoor buurman Fritz verderop in zijn tuin dus ga ik hem even begroeten. Hij biedt aan, dat ik zijn computer mag gebruiken. We spreken af, dat ik zaterdag even langs ga voor een wijntje en een mailtje.

Tot vrij laat kan ik buiten zijn. Het is zacht en heerlijk weer.




.

Aan het werk

.


















Ineens krijg ik het op mijn heupen en ga aan het werk op het benedenterras.
Zoveel brandnetels, zoveel stekende struiken, zoveel…
Ik dacht: waarom houdt slechts een enkeling zich aan de afspraak om elke dag één uurtje op het terrein te “werken”, meer hoeft echt niet. Dan zou het er een stuk leefbaarder uitzien. En terwijl ik het dacht nam ik een besluit: ik ga het zelf doen! Elke ochtend besteed ik aan de tuin. Tot aan de lunch en daarna zie ik wel weer verder…

Ik begin vol goede moed. De zon staat recht op het terras. Zweet gutst van mijn voorhoofd. De brandnetels vallen mijn blote onderarmen aan, zij geven zich niet snel gewonnen en verzetten zich met hand en tand!
Tot koffietijd ben ik aan het maaien en hakken. Het gaat goed, maar wel langzaam. Eigenlijk is het pokkewerk! Maar ik verbruik heel veel energie, dus het is minstens zo goed als wandelen.
















Ik ga weer door met de klus tot ik in de verte de torenklok hoor slaan. Dan vind ik het genoeg voor vandaag. Spullen en snoeren opruimen, handen wassen…
Tijd voor een heerlijke lunch. Pauze! Ik zit op het balkon met een broodje kaas.

De koeien liggen midden in het weiland te rusten.
De kalfjes met hun neusjes naar elkaar toe.



.

Wandelen

.


Met zulk mooi weer roepen de wandelschoenen: "Ga mee de Parapluie op!"
Onderweg pluk ik een veldboeket.















Onderweg zie ik slechts één kleine, onvolwassen parasolzwam, die ik maar laat staan. Maar oh… wat zou ik ‘m graag vanavond willen braden!
























Ik voel me enorm op mijn gemak.
Boven op de berg eet ik een appel en drink wat van ons eigen bronwater.
In het huisje staat een paar gekochte flessen water. Ik begrijp niet, dat men dat doet: water kopen… Terwijl er zulk goed water uit onze bron komt!
Weer terug in het huisje zet ik koffie en ga een beetje lezen…
Een beetje pitten ook…

’s Middags rijd ik naar beneden. Eerst langs Emmi. Ze ziet er slecht uit. Ze is heel ziek geweest, maar nu gelukkig wel aan de beterende hand.
Ze nodigt me uit om vrijdag te komen eten.

Dan koop ik bij Prassl een dun bloesje. Het is echt bloesjes weer.
Ook komt er een bolletje katoen en een haaknaald in het mandje, want...
ik ga boven een petje haken!


















.

Volle maan

.



















Midden de nacht word ik wakker. Het wordt al licht, denk ik.
Maar als ik even het lichtje van mijn wekkertje aandoe zie ik dat het 0:55 is. Niet echt een tijd om aan de dag te beginnen.
Maar ik ben wel klaarwakker.
Ik ga de ladder af naar beneden, zet een kopje thee en ga even op het balkon staan kijken naar de volle maan en de lichtjes in het dorp beneden. Ik weet, dat mijn moeder hier ook zoveel van hield...

Dan duik ik mijn bed weer in.
Na een tijdje val ik eindelijk in slaap en om half 9 word ik wakker.
Ik sta er meteen naast. Eens kijken, wat deze dag mij te brengen heeft.
Het is schitterend weer. Dat wordt buiten ontbijten!
Ik maak een lekker bakje muesli met veel fruit en ga meteen op het balkon in het zonnetje zitten.
Hier krijg je me voorlopig niet van af.

Het uitzicht is fenomenaal!
















.

Op de berg

.
















Ik ben eindelijk alleen in het huisje en het voelt eigenlijk niet eens zo gek aan…
Ik voel me namelijk zo thuis…
Meteen bij het aankomen al, toen ik eerst het dak en de schoorsteen zag, was het zo “gewoon”…
Ik moest mezelf een beetje knijpen en tegen mezelf zeggen: Lou, je bent in Trahütten! Je bent er…

Eerst heb ik het autootje uitgeladen. Toen de Schilcher, die ik al beneden bij de wijnboer gehaald had, opengemaakt. Een glaasje ingeschonken en een SMS-je naar het thuisfront gestuurd. Buiten voor het huisje in het zonnetje.
De zon is wel al erg laag, maar er valt nog veel van te genieten!

Boven op zolder het bed opgemaakt, de koffer uitgepakt en ontdekt, dat ik wel erg weinig kleding bij me heb. Waarschijnlijk zal ik niet veel mensen zien, dus niemand weet, dat ik elke dag hetzelfde aan heb.

Ik maak een vuurtje in de houtoven in de keuken en zet er een grote pan met water op.
Dan verzamel ik hout voor het stoken van vanavond, want het zal wel fris worden, als de zon weg is.
Daarna een heel eenvoudig maaltje: koolsla, gewone sla met tomaatjes en mozzarella en een zacht gekookt eitje.
Erg veel variatie gaat er deze week niet komen. En dat zie ik helemaal zitten, want uren koken, alleen voor je eentje… waarom zou je?!
Uit eten ga ik ook niet. Dat vind ik zo armoedig: in je eentje in een restaurant.

Ja… het gaat helemaal lukken hier op de berg.


.

De stilte...

.

















Als ik van het parkeerplekje naar het huisje loop hoor ik een stem.
Hoor ik echt een stem? Maar ik zie helemaal niemand…

Ik loop verder. Daar is die stem weer…
Ik sta stil en kijk nog eens om me heen.
Niemand, helemaal niemand...

Dan loop ik door...
En opeens weet ik het:
het zijn mijn schoenen, die kraken van tevredenheid.

Ik ben thuis!
Schilcher, Sonne en stilte.
Even later hoor ik een specht. Ik zie hem nog niet.

Verder hoor je hier NIETS!


.

In het vliegtuig

.





















Ik zit vol verwachting naar beneden te kijken.
De Mur als een glinsterend zilveren lint.
De bergen met minuscule dorpjes, slingerende weggetjes.
Rotspartijen.
Het dal met links en rechts van de rivier groene weilanden.
Een plukje spierwitte wolk.

Al dalend zie ik de grote weg, waar we anders altijd op reizen.
Dan weer de Mur, soms helder turkoois.

Ik hoop op Graz met zicht op "die Liesl" op de Schlossberg.
Het land komt steeds dichterbij.
Ik zie een weg een tunnel induiken.
Graz ligt links, ik zit rechts... geen "Liesl" dus.

De dorpjes worden groter.
Ik zie de keurig gerangschikte wijnstokken van de Schilcher-wijndruif.

De schaduw van het vliegtuig op de korenvelden vliegt met ons mee.

Herzlich Wilkommen in Graz.
Ik ga het autootje ophalen...


.

Het kussen (2)

Ik sta een beetje duffig in de rij.
Paspoort en instapkaart in de linkerhand, rolkoffertje rechts.
Ik kijk naar de rij links.
Twee mannen kussen elkaar gedag. Ze kijken diep in elkaars ogen.
Een kus … kus … en nog een kus.
Ik kan liplezen: “Ik hou van je”
En nog een kus.
En nog een diepe blik.
Innig.

Dan is het afgelopen.
De man die op reis gaat geeft zijn paspoort en instapkaart ter inzage af.
De andere man loopt weg en na tien passen richting uitgang zwaait hij nog even naar zijn geliefde.
Die kijkt ook om en glimlacht...


.

Het kussen

.
























Terwijl een lange rij voor de veiligheidscontrole staat wordt er overal om me heen hevig afscheid genomen.

Een jonge vrouw, Spaans sprekend, met dikke tranen in haar ogen kust haar geliefde. Keer op keer.
Als ik denk: "Nu is het klaar..." dan komt er nóg een kus.
En nóg een.
Dan… eindelijk gaat hij de hal uit, naar buiten.
Ze kijkt hem met haar grote, vochtige, bruine ogen na.
Je ziet dat ze het er moeilijk mee heeft. Ze hoopt, dat hij zich nog één keer zal omdraaien.
Maar nee. Dat doet hij niet. Hij stapt stevig richting draaideuren.

Langzaam loopt ze in de rij mee naar voren.
Mobieltje in de hand. Steeds turend naar het schermpje.
Als mijn mobieltje gaat (een sms-je van Lufthansa: "uw vlucht naar Frankfurt zal volgens schema vertrekken") kijkt ze hoopvol op haar schermpje.
Ik wil me bijna verontschuldigen, dat het míjn mobieltje is...

Daarna, teleurgesteld, schuift ze naast mij mee naar voren.


.

Adios!

.
















( zicht naar boven vanaf het balkon)

De laatste dingen worden nog even gauw in de koffer gemikt.
En voordat ik de deur afsluit geef ik jullie nog de link naar de column van mijn nichtje Sabine in Vitaal.nl

Klik op: Lieve tante Lou

en lees dit ontroerende verhaal.

Als ik over een dikke week terug ben hoop ik jullie reacties te lezen.

Adios! van Marlou


.

Broer belt

.

Ik zit lekker in de waranda te lezen als de telefoon gaat. Ik neem de telefoon mee naar binnen, want ik heb er een hekel aan als de buren mij horen bellen.

Broer aan de telefoon…

“Hai Zus, met je Broer. Zeg hoor eens: iemand moet naar het huisje om af te sluiten voor de winter. En ik kan dit jaar die iemand niet zijn…”

“Wat nu, broertjelief, die iemand zal ík dus moeten zijn?”

“Als je zou kunnen, heel graag. Ik weet niet hoe het anders moet. Ik kan echt niet…”

In mijn eentje met het vliegtuig naar Graz, daar een autootje huren en dan naar het huisje in de bergen tuffen.
Daar een weekje zijn en voordat ik wegga de put in om de kranen dicht te draaien. Dan binnen in het huisje alles wat maar een beetje vloeibaar is en eventueel kan bevriezen leegmaken. Kranen leeg. Sifons leeg. WC leeg, ook de stortbak. Waterkoker leeg. Koffieapparaat leeg. Geen keteltjes met water meer op het fornuis.

Het is een hele klus, maar ik heb het al een aantal keren gedaan, dus voor mij is het “kippiekak”.

Maandag vertrek ik. Eerst naar Frankfurt. Daar overstappen op het vliegtuig naar Graz.
Dan… ’s middags om een uur of twee ben ik in het huisje. Heerlijk huisje.

Als ik de telefoon weer neerleg ben ik er in gedachten al bijna. Ik ruik de parasolzwammen. Ik hoor een late hommel. Ik zie dat de koeien van Peter weer naar de stal worden gebracht. Ik proef het kristalheldere bronwater, dat uit onze kraan komt…

Dan regel ik een ticket. En een auto. En ik zet mijn koffer klaar om er van alles en nog wat in te gooien. Geen dikke trui, want die ligt daar nog.
Huisje, heerlijk huisje…


.

Henry belt

.


Net voordat ik de sleutel in het slot steek hoor ik binnen de telefoon gaan.
Razendsnel zet ik mijn fiets op slot en in recordtijd sta ik in de voorkamer met de telefoon in mijn hand…

Met Marlou…

Hallo mijn lief, met Henry…

Heeeee Henry! Wat leuk, waar zit je?

Ik sta op Times Square. Heb je je computer aan?

Haha, nee… hoezo?

Nou.. doe even aan en zoek dan naar: Times Square Webcam. Dan neem je het tweede beeld.
Zie je me staan?

Wacht even… ik ben er bijna. Heb je nog genoeg beltegoed?

Ja.. geen probleem. Ik bulk van het beltegoed!

Jaaaa, jaaaa… ik zie je staan. Ik zie je! Ik zie je! Zwaai even…

Henry zwaait naar de webcam, terwijl hij met mij aan het bellen is. Hij is in New York en staat echt op Times Square met mij te bellen en naar me te zwaaien…
Dit is toch onvoorstelbaar? Hoe ver is het niet vanuit New York naar Haarlem… En dan ook nog een beetje staan te zwaaien! Jammer dat hij mij niet kan zien. Ik zit ook te zwaaien. En te glunderen…

Eigenlijk is de wereld maar heel klein.













(Dit is Henry niet, maar het is wel ongeveer hetzelfde plaatje:)



.

Sabine belt...

.





Ik ben bezig het pad in de tuin te vegen als de telefoon gaat.

Met Marlou…

Hai Lou. Met Bien. Ik heb een nieuw kantoor… Kom je een keertje langs? Ik zou je namelijk willen interviewen.

Interviewen? Wie, mij??? Hoezo interviewen?

Nou, ik heb sinds kort een column in Vitaal.nl en jij bent de tweede die ik wil interviewen.
Ik heb het plan om te gaan schrijven over dromen.
Wat zijn je dromen? Wat zou je het allerliefst willen doen, je weet wel… dat soort dingen.



























(Sabine Wisman)


Nou, daar ben ik wel voor in en de afspraak is gauw gemaakt. Een dag later fiets ik naar haar toe. Ik rijd te ver door en bel haar met mijn mobieltje.
Daar staat ze voor het raam te zwaaien met haar mobieltje aan haar oor.

Binnenkort verschijnt de eerste column van Sabine, de jongste dochter van mijn zus Cecile.

























(Sabine en de jochies)

Ik laat jullie de column lezen, zodra die uit is…
Het is een mooie, indringende column geworden…
Ik ben dan ook heel trots op mijn nichtje Sabine...






















.

Corien belt...

.


Corien belt… of ik mee ga naar de Hammam.
Ze heeft grote behoefte om van buiten en van binnen allerlei schilfertjes te verwijderen.
Ik ben altijd in voor zulk soort feestjes.
Sinds ik met de VUT ben verwen ik mezelf regelmatig met warme en vriendelijke bezigheden…





































We reizen samen in die grote ouwe Amerikaan van haar naar Amsterdam. “Bubbubbubbubbubbubbubbub” gaat de motor.
Corien bestuurt de bak met haar handpalm. En rijdt heel rustig over de weg. Ik ben nu al relaxed…

We worden eerst van top tot teen ingezeept met olijfoliezeep. Dan gaan we het Turkse Bad in. Lekkere hete stoom verspreidt zich in mijn bronchiën.

Dan, als we goed doorgestoomd zijn worden we gescrubd. Ik mag eerst. Allemachtig, wat komt er een laag bende van mijn huid af… Ik zeg tegen de Hammam-vrouw, dat ik me gewoon geneer. Maar dat wuift ze weg. Iedereen heeft namelijk dode huidcellen…

Na het scrubben en douchen mogen we weer een half uur in de hete stoom, waarna we in de rustruimte muntthee drinken. Ik kan mijn ogen niet meer openhouden…

Maar… in de Hammam moet gewerkt worden. Kom op mevrouw, naar de massage. Wilt u stevig of zacht. Nou… dat hoef je mij geen twee keer te zeggen: doe maar lekker stevig.
Hallo zeg… alsof er een olifant over me heen gestort wordt…
Stevig is écht stevig. Beetje pijnlijk soms… Maar ik houd er wel van om te voelen!



















Na de massage weer het Turkse bad in en dan krijgen we een bakje modder. Daarmee mogen we elkaar insmeren. 20 minuten moet dat intrekken. Na het afspoelen voel je je een ander mens: je huid zo zacht als een babietje… ontspannen ademhaling (ook als een babietje), alle stress is eruit. Zacht en vriendelijk...
Dan tuffen we heel ontspannen weer in de grote bak naar Haarlem.

Dank je wel, Corien. Het was echt even weg!





























.

De dokter belt...

(Uit: Praathuis, 19 maart 2007)

Een week later belt mijn huisarts op. Hij heet Flip, voor het gemak noem ik hem bij de voornaam.












Flip dus, belt op en zegt: "Er is iets ontdekt in je rechterborst. Kom nu naar me toe, dan verwijs ik je meteen naar het ziekenhuis voor verdere controle."
Ik fiets fluitend naar hem toe. Af en toe denk ik wel: Borstkanker....
Welnee, joh, niks ervan. Het is niet waar. Ik ben één van de gezondste mensen van Nederland, wat zeg ik: van Europa.
Maar nee, ik zit tegenover Flip en kan het formulier zien liggen, dat voor hem op zijn buro ligt. Ik kan goed op z'n kop lezen. Er staat (onder andere) Maligne.
Nou ken ik mijn talen en ik weet wel zoveel, dat "Maligne" boos betekent, of kwaad, of kwaadaardig.
Mij maken ze wat dat betreft niets wijs. Dat er iets aan de hand is weet ik nu ook wel. Zal ik nu ook wel dienen te accepteren.
Borstkanker... Hoe haal ik het in mijn hoofd. Dat is toch helemaal niets voor mij...
Ik fiets langs vriendin Riet, die 1 jaar geleden hetzelfde heeft meegemaakt. Helaas, niet thuis.
Dan fiets ik verder naar mijn zus. Wél thuis.
Ik hoor mezelf zeggen, dat er iets in mijn borst is ontdekt, dat er niet hoort te zitten.
Mijn stem klinkt vreemd. Moet ik huilen?
Nee, dat nou ook weer niet.
Maar er zit wel een brok in mijn keel, als ik het zeg.
Aja biedt aan om volgende week maandag mee te gaan naar het ziekenhuis.

Als ik thuis ben bel ik Roosje en Henry...











.

Hallo... hallo...

.






Jo Stafford met: "Thank you for calling..."






















De telefoon...

De komende dagen ga ik het hebben over die goeie ouderwetse telefoon en wat er allemaal kan gebeuren, als je 'm opneemt.

"Hallo... met Marlou..."

Vroeger belden we veel vaker met elkaar.
Nu wordt er meer ge-SMSt en gemaild.
Daar is niks mis mee.
Maar gewoon lekker een tijdje aan de telefoon hangen...
Daar nemen we veelal de tijd niet meer voor.

Net zoals brieven schrijven.
Daadwerkelijk een postzegel op een envelop doen en naar de brievenbus lopen...
Ik doe dat al bijna 17 jaar. Elke week schrijf ik een brief aan Henry (en hij één aan mij) die naar de post wordt gebracht en de volgende dag bij hem op de mat valt. Het verveelt nooit en ik heb nog geen enkele keer gedacht: "Wat zal ik nou eens schrijven..."



















Maar goed... daar hadden we het niet over.
Het zal de komende dagen over telefoongesprekken gaan.
En de gevolgen ervan.

Maar nu voor iedereen: een zoete, zachte en zalige zondag!
Ik ga er op uit. Naar de bossen en duinen...

Dagdag! Groet van Marlou






















.

Zingen voor leven

.
















Liesbeth de Kat is een lieve vriendin, die tijden naast me heeft gestaan bij het Vrouwenkoor Malle Babbe.
Ze stopte na 25 jaar met het koor: ze was klaar, het was genoeg en het werd tijd om andere dingen te doen. Alround als ze is: toneelspelen, dichten, schrijven en zingen heeft ze nu tijd om nóg meer dingen te doen.

Ze werd pasgeleden 75 jaar. Samen met "Malle Babbe" én met haar eigen koor: "Zingen voor leven" hebben we dit groots gevierd in de Lutherse Kerk in de Witte Herenstraat.
Het koor "Zingen voor leven" is een koor voor mensen, die kanker hebben of ermee te maken hebben,
Liesbeth's dochter Marieke is in 1993 aan een hersentumor gestorven, na een liefdevolle verzorging in het kleine huisje van haar moeder Liesbeth in het Frans Loenen Hofje in Haarlem.

Liesbeth heeft samen met onze dirigent Leny een programma samengesteld en één van de liederen was:

ZO ALLEEN.

Op de oude IJslandse melodie van "Sofðu unga ástin mín" heeft Liesbeth zelf deze ontroerende tekst geschreven.

Dag Roodkapje, teer en fijn, vier vandaag je leven
Morgen kan het anders zijn, zing je lied, nog zonder pijn.
Dood is verderop gegaan, voor even

Laat je rokje zwieren kind, dans onder de bomen.
Gooi je haren in de wind, zoek totdat je leven vindt.
Dood is heel dichtbij mijn lief gekomen.

Ach Roodkapje, door en stil, waarom ging je henen.
Ademloos, je huid zo kil, of je mond nog lachen wil
Onophoud'lijk, altijd zal ik wenen.





Maria zong het lied met haar mooie, tere stem en wij zongen de begeleidingsmelodie erbij.
Tranen...

Maar ook lachen, gelukkig...
Het was tenslotte feest! Een feest met een lach en een traan...


In mijn "Just Poetry" Volkskrantweblog kun je nog wat gedichten van Liesbeth lezen:

klik op: STERRENKIND

Ik wens Liesbeth nog veel heerlijke geïnspireerde jaren toe. Jaren vol kunst en het grote genieten.

Dagdag!














LECHAÏM... OP HET LEVEN!!


http://www.linkwithin.com/learn?ref=widget

In ... drieën

.
























Mijn moeder zei altijd:

Al het goede komt in drieën.
Daarom is hier het derde kadootje:

Hoe haal je het uit je hoofd


































Ga naar LSLTN om van alles en nog wat over
LOSLATEN te lezen. Echte aanrader...

Groet! Marlou
.

Lsltn ... nog een kadootje

.


















Als je de weg kwijt bent, kom je nog eens ergens…









.

Kadootje

Hier...

heb je een moment!

Doe maar even niks...

Neem het er maar even van...






.

Ik kwam laatst mezelf tegen. Je krijgt de groeten...

.
















Laatst had ik het over die oude mevrouw, die stil in de voortuin een beetje voor zich uit zat te kijken.
Hoe wonderlijk ik dat vond. Gewoon maar een beetje zitten.
Dat ik ontdekte, dat ik dat zelden of nooit doe.
Dat iets altijd zin moet hebben.
En dat ik eigenlijk heel graag wil leren om eens niets te doen.

Nu vond ik in het Weleda krantje een artikel over Lsltn.
Lsltn? Lsltn??? Wat is dat nou weer en wat heeft het hiermee te maken?
Lsltn is gewoon: loslaten.
En het heeft er mee te maken, ja echt!
In mijn geval heeft het te maken met het loslaten van alles, wat zo nodig moet.
Gewoon lsltn… Precies wat ik wil.
Loslaten van stress. Van "moeten"...
Ik heb 5 jaar geleden een burn-out gehad en als ik toen vóór die tijd geleerd had om ls t ltn dan was die hele burn-out er niet geweest.
Nu is een mens nooit te oud om te leren. En ik neem de tijd om te leren, om tijd te nemen…
Er zijn heel wat trucjes voor: muziek en wandelen zijn mijn remedies.
Mooie muziek en mooie wandelingen…
















De foto’s zijn van de wandeling van deze middag, die ik mezelf cadeau deed.

In de komende dagen elke dag een lsltn-affirmatie…
Klein kadootje van mij voor jullie.
En een goede week… Ook dat!














.

Uche...uche...uche...

.

























Wie weet een goed recept voor een soort van grogje?
Ik hoest me suf en mijn buren worden er zo langzamerhand doodmoe van.
En zij niet alleen...
Ikzelf ook!















Mijn moeder maakte vroeger in zo'n geval een drankje, dat ze kwast noemde.
Wat een rare naam: KWAST!
Ik associeer dat altijd met een vervelend tiepje.
Oh... daarom heet het zo... vanwege die vervelende hoest.

Ik sta open voor alle huis-, tuin- en keukenmiddeltjes....
Ouderwets of nieuwerwets...

Kom maar op... ik ben er helemaal klaar voor! (en klaar mee...)






















.

Het concert

.


Sommigen van jullie weten al, dat het concert, of eigenlijk "de concertjes" van Vrouwenkoor Malle Babbe afgelopen zondag geweldig goed gingen.
We waren allemaal in topvorm en Leny zwaaide als de beste.

Klik maar even op het weblog van Han voor een paar foto's:
*klik* en *klik*

Jaaa, want webvriend Han was er ook. Die zat met zijn mooie camera tussen het publiek. En klikte de ene mooie foto na de andere...

In de Van Beinumzaal van de Philharmonie was het echt proppen geblazen.
Er kon geen kip meer bij. Ze zaten op de grond, in de vensterbanken en zelfs op de bar helemaal achterin. En enthousiast dat ze waren.
Heerlijk!
Het zingt zo lekker, als je dat weet...
Je gaat er gewoon van vliegen!

Leny verzint alle liedjes aan elkaar. Zo verzon ze, dat we de zelfde avond nog een concert moesten geven in Zandvoort en dat een van de sopranen ging trouwen... Helemaal niet waar, maar dat maakt geen fluit uit.

Ik vind het zo'n voorrecht, dat ik in dit koor mag zingen.
Elke keer denk ik: "Ik sta hier mooi eerste rang!!"

Natuurlijk was Henry er ook, als trouwste fan van het koor.
Die heeft ook een paar mooie plaatjes geschoten, waarvan er hier één te zien is:
















Feest was het. Echt geweldig.
Morgen weer repeteren en meestal is het dan nog napraten over het succes...
Eens kijken wie er allemaal gevlogen hebben...


.

De vrouw onder het zonnescherm

.
























Als ik naar Driehuis-Westerveld fiets kom ik langs een huis, waar onder het zonnescherm een oudere vrouw zit.
Ze lijkt een beetje op Oma Mia, met witte krulletjes…
Ze zit op het bankje, waarop ze een paar kussens heeft gelegd.
Het zijn geen kussens met bloemetjes of vrolijke streepjes, zoals je tegenwoordig veel ziet.
Nee, gewoon eigenlijk een beetje saaie bruinige kussens.
De vrouw zit daar en doet niets. Ze zit alleen maar een beetje voor zich uit te kijken. Het is te warm om iets te doen. En ze zit alleen maar te zitten...
Ze is niet zielig, maar staart een beetje voor zich uit. Ze is.
Ik word er door getroffen.
Wanneer heb ik voor het laatst zomaar een beetje zitten te zitten zonder iets te doen en een beetje voor me uit zitten staren? Geen idee. Ik “moet” altijd iets doen.
Misschien ga ik het eens oefenen. Gewoon een beetje zitten en niets doen.
Dolce far niente… zalig nietsdoen.

Op de terugweg zit ze niet meer onder het zonnescherm. Nu heeft ze een zitje naast het huis gemaakt. En er zit een man bij haar. Een oudere man. Ze heeft thee gezet en de man drinkt het hete goedje voorzichtig uit een keurig kopje.

Ze zitten daar in de schaduw. Je ziet, dat ze zich op hun gemak voelen. Tevredenheid, omdat niets hoeft. Alleen maar een beetje in de schaduw zitten. Verder hoeft er niets.

Dolce far niente: zalig nietsdoen.


.

Het korenlint

.















Aanstaand weekeinde … 12 en 13 september…
Open monumenten dagen in Haarlem met…
Het KORENLINT
In tal van monumenten zingen tal van koren het hoogste lied.
Vrouwenkoor Malle Babbe zingt zondagmiddag om 13:40 in het gebouw van de Evangelische Broedergemeente, Parklaan 34

en dezelfde middag, zondag de 13de dus om 15 uur in de Philharmonie in de Van Beinum Zaal.

Het zijn korte concertjes van uiterlijk 20 minuten.
Heel Haarlem staat op z’n kop!
Klik op: KORENLINT voor een uitgebreid overzicht.


















(Malle Babbe van Frans Hals)


.

Licht...

.


Licht, mijn licht, alvullend licht, oogstrelend licht…
hartverzachtend licht! Ah, het licht danst, mijn lieveling,
in het centrum van mijn leven; het licht raakt, mijn lieveling,
de akkoorden van mijn liefde; de hemel opent zich,
de wind wervelt wild, lachen gaat over de aarde.

De vlinders spreiden hun zeilen op de zee van licht.
Lelies en jasmijnen deinen tot op de golftoppen van licht.

Het licht breekt in goud uiteen op elke wolk, mijn liefste,
en verstrooit edelstenen in overvloed.

Gelach verspreidt zich van blad tot blad, mijn lieveling,
en mateloze vreugde. De hemelse rivier heeft zijn oevers overspoeld
en de vloed van vreugde is alom.

























Rabindranath Tagore (1861-1941)

uit het Engels vertaald door Henry en Marlou...


voor Moeder Aarde


.

Wave of light

Dag lieve lezers,

nog twee dagen en dan is het 09-09-09...
Voor het welzijn van Moeder Aarde, voor een prachtige gordel van Licht worden er om 09:09 overal kaarsjes aangestoken...
























Nog twee dagen en dan steek ik dit kaarsje aan...om 09:09 op 09-09-09...

klik op: *Licht*

Doe mee met dit mooie gebaar...


.

Eind van het seizoen

.




























(foto geleend van http://wilikditwel.web-log.nl/)


Vanmorgen vroeg ben ik (voor dit seizoen althans) voor het laatst naar mijn geliefde zwembad "DE HOUTVAART" geweest.
Het is nog fris en de zon staat nog niet zo heel erg hoog aan de horizon.
Ook staat er een straffe wind.
Maar ik ga...
Het zwembad sluit voor maanden zijn deuren.
De kachels gaan uit.

Als ik er in duik lijkt het of ze de stekkers er nu al uitgehaald hebben. Brrr... ijskoud! Maar na 2 baantjes krijg ik het: HET GEVOEL...
Ik voel het water over me heendwarrelen. Mijn kop leegt zich. Er is alleen mijn zwemmen. Ik glijd door het water. Koud??? Welnee! Het water is heerlijk.

Ik tel ongeveer 20 zwemmers. 20 Vrienden van de Houtvaart, die afscheid komen nemen.

Eenmaal uit het bad waait de wind mij koud.

Mijn zwempak druppelt op iets knisperends. In het badhokje zijn blaadjes gewaaid van de twee hoge populieren naast het bad.
Ja, het bad moet dicht, ik weet het. Tegen de seizoenen is geen kruid gewassen.

Met weemoed zeg ik dit keer niet: "Tot morgen...".

"Dag vrienden, dag zwembad... tot volgend jaar"














Klik op: HOUTVAART voor info en foto's

Uit de Houtvaart nieuwsbrief:

"Toch gaan de deuren van de Houtvaart nog éven open en wel op zondag 13 september van 12:00 tot 17:00 uur in het kader van Open Monumentendag . Als u altijd al eens een kijkje ónder het bad wilde nemen, of in die grote "waterbak" boven de ingang, dan moet u beslist even langs gaan. Om 14.00 uur komt Ronald van den Hoek (SRO technicus) een uitleg geven in de technische ruimte. Er zijn nog wel eens vragen over hoe het zit met de temperatuur. Ronald zal proberen daarover iets uit te leggen".















.

Luchtdirigeren

.


Afgelopen zondag hebben we de Uitmarkt in Amsterdam bezocht.
Henry werd bij de stand van het Concertgebouworkest uit het publiek geplukt met de vraag of hij op het dirigenten-podium wilde plaatsnemen en de Vijfde van Beethoven wilde dirigeren.

Daar had hij wel zin in. Henry durft zowat alles, dus dit ook.
Hij kreeg een billentikker aan, daarna een paar instructies van Richard van Roessel, kampioen luchtdirigeren 2008...















De Vijfde werd keihard opgezet en daar stond hij, als een echte Leonard Bernstein, op de Kloveniers Burgwal in Amsterdam het enige echte Concertgebouworkest te dirigeren.

Schitterend! Wat een flair en wat een lef!
Hier een paar foto's van Henry, luchtdirigent kampioen van de Uitmarkt 2009!

(Voor vergrotingen moet je op de foto klikken)























































Groot applaus voor deze geweldige dirigent...


.

De glimlach

.


's Ochtends vroeg is ze al bij de tandarts.
Hij kan niets doen, omdat het een week of zes duurt voor het kaakbeen is aangegroeid.
Gelukkig maar, want ze heeft helemaal geen zin in gepruts in haar mond. Sterker nog... ze is er zelfs een beetje panisch voor.
Ze staat op uit de stoel, zonder dat hij iets heeft hoeven doen.

Opgelucht fietst ze naar de IKEA. Daar ligt een paar gordijnen op haar te wachten.
Maar eerst even ontbijten. Haar maag knort...





















In het restaurant zitten tien mensen. Het is een groepje geestelijk gehandicapten met twee begeleiders. Die zitten daar heerlijk te ontbijten. De sfeer is goed. Er wordt veel gelachen en geaaid.
Het tovert een glimlach om haar mond.
Die glimlach gaat er niet meer van af.
Bij de kassa laat een vriendelijke man haar voorgaan: ze kijkt in twee mooie blauwe ogen. Is dat niet Ronald Jan Heyn?
Wat haar treft is de warmte die uit die ogen straalt.
Terwijl hij haar helemaal niet kent.

Onderweg naar huis regent het. Een zachte warme regen.
De glimlach wijkt de gehele dag niet van haar gezicht.

Snap jij het?
Er gebeurt helemaal niets en ze voelt zich er zo warm en vol door.



.

ANTHONI VAN LEEUWENHOEK

.















YES!


.

"DE SENUWE..."

.




































Twee weken geleden naar de kaakchirurg geweest.
Eindelijk de operatie achter de rug en nu begin ik me ook weer lekker te voelen.
Wat een slager, zeg! Dat viel vies tegen...
Maar gelukkig, geen dikke wang meer. Ik kan weer alles eten, hoewel de hechtingen er nog steeds in zitten...

Maar morgen moet ik voor controle naar het Antoni van Leeuwenhoek.
Dokter Haas is de gelukkige.
Ik voel me er echter niet echt gelukkig onder.
Elke keer heb ik weer de "senuwe". Nu dus ook.

En dan... dan is alles goed en loop ik opgelucht en met lichte tred weer naar de metro en reis ik weer naar huis.
Zo zal het morgen gaan.
En niet anders...

DE GELUKKIGE VADER

.























De man heeft via internet iets leuks gevonden: een appartement in een heus kasteel in Frankrijk.
Hij wrijft zich in zijn handen: daar gaat hij zijn vrouw en de jongens mee verrassen. Dát zullen ze leuk vinden.
Hij vertelt nog niet waar ze naar toe gaan, deze zomervakantie.
Steeds moet hij een beetje gniffelen, als hij aan zijn fijne plannetje denkt, want de foto van het kasteel liegen er niet om: een echt château in Frankrijk. Met torens en dikke muren. In één van die torens bevindt zich het appartement, dat hij geregeld heeft.
Hoe dichterbij de dag van vertrek komt hoe meer plezier hij er in krijgt.
En vrouw en kinderen weten alleen, dat ze naar Frankrijk gaan, meer niet.

Het kasteel ligt in de Morvan. Het is in het bezit van een Nederlands echtpaar, dat het 13 jaar geleden voor een habbekrats heeft gekocht. Het was toen een vervallen gebouw, erg verwaarloosd, maar met hulp van diverse familieleden hebben ze er een echte edele schoonheid van gemaakt. Een kleine, eenvoudige camping er naast gezet. En in de torens diverse appartementen.






















De gelukkige vader stuurt langzaam de auto de oprijlaan op. Met grote ogen kijken zijn twee zoontjes naar het prachtige kasteel. Vol trots haalt hij de sleutel van het torentje op.

Hij glundert.
Zijn wangen glanzen.

De jongetjes rennen meteen het terrein op om de boel te verkennen.
De vrouw waant zich een slotvrouwe en geeft haar man een dikke kus op zijn wang.

Die avond wordt er een kampvuur gemaakt op de camping naast het kasteel.
De gelukkige vader loopt glimmend van pret naar zijn jongens, die zo gemakkelijk vriendjes hebben gemaakt.
Mijn jongens, denkt hij.
Hij loopt met lichte tred het bos in om hout te sprokkelen.
Even later komt hij lachend te voorschijn met twee takken.
Die gaan het vuur in, dat meteen hoog oplaait.
Met z’n allen zitten ze er omheen en prikken marshmallows aan stokken, die ze in het vuur houden.
Zijn vrouw, met haar mooie diepe alt zingt het lied van Hertog Jan.

Als het vuur gedoofd is en het echt helemaal donker is, gaat de gelukkige vader met zijn gezin de torenkamer in.
Dit is het mooiste wat hij ooit meegemaakt heeft.
Even doet hij een sprongetje, alsof hij op een paard door de velden rent.

Dan gaat de deur van de torenkamer dicht en niet lang daarna is het overal stil.
Met een gelukzalige glimlach ligt de gelukkige vader in het hemelbed. Hij doet zijn ogen dicht en slaapt...













.

VLIEGJE REDDEN

.



Er vliegt een kleine vlieg in het glas wijn van Henry.
“Ocharm... “, zegt hij.
Met zijn wijsvinger haalt hij het beestje er uit.
Stomdronken zit het op de vinger en kijkt verdwaasd om zich heel. De vleugeltjes zijn zeiknat.
Henry blaast er een beetje tegen, maar het vliegje, is zo dronken, dat het op zijn rug op de kampeertafel valt.
“Ocharm... “, zegt Henry nog een keer.

















Hij zet zijn vinger voorzichtig op de pootjes en het beestje, inmiddels Toutou genaamd, klampt zich er aan vast. Nu blijft hij zitten en begint zijn pootjes schoon te maken. Ook geeft het z’n vleugeltjes één voor één een schoonmaakbeurt.
Langzaamaan begint het bij te komen en op te drogen.
Henry spreekt hem vriendelijk toe: “Toe maar, jochie, je kunt het...”
En dan... het wonder is geschied! De kleine Toutou probeert zijn vleugeltjes uit en... weg is hij!
We proosten op de goede afloop en nemen nog een slokje wijn, dat extra lekker smaakt.

Onze buurman zit voor zijn caravan te lezen.
Hij heeft een langwerpige vliegenmepper in zijn hand.
Af en toe geeft hij een stevige mep op de tafel en veegt daarna een dode vlieg op de grond.






























Kijk, buurman staat op en veegt met een klein bezempje stof en dode vliegjes van het kleed, dat voor de caravan ligt.
Hij zwaait naar ons.
“Santé, mes amis”, roept hij, “santé”...


.

KAMPEREN BIJ DE BOER

.


(klik op de foto's voor vergroting)

Kamperen vind ik het allerleukste op een kleine boerenkamping met zo min mogelijk luxe.
Gewoon een stekkie onder de blauwe lucht, een boom voor wat schaduw. Dat is het helemaal voor mij. Voor Henry ook, trouwens. We gaan voor low budget en hoeven niet vermaakt te worden. Simpel en toch eenvoudig.














De streek rondom de Ardèche is druk bezocht. Veel grote kampings. Leuke stadjes met gezellige terrasjes. En de prachtige rivier, waarin je zo heerlijk verkoeling kunt vinden.

We zijn op zoek naar een kleine kamping op de SVR-lijst, die we in Nederland uitgeprint hebben.
In Grospierre is er eentje die ons wel wat lijkt: slechts 25 plaatsen, dus kleinschalig.
Maar als we er aankomen is deze “tout complet”. Da’s balen. Tja... gewoon verder zoeken. Pas de problème!
Iets verderop zie ik een handgeschilderd, beetje primitief bord: camping, produits fermiers.














Dát gaat ‘m worden, wat ik je brom. We volgen het kronkelige weggetje naar boven en komen bij een rommelig boerderijtje aan. De boer komt meteen naar buiten; een beetje gekke, maar wel leuke man. Strooien hoedje op...
Er is plek, bien sûr, rijd maar achter me aan.
Achter een ouwe peugeot, waar de deuren uit zijn gehaald rijden we een weggetje af.
Daar vinden we een geweldige plek met genoeg schaduw.
En... verrassing: une piscine.
De boer vraagt ons nog, of we voor 20 uur door willen geven of we de volgende ochtend een croissantje willen of een baguette.















Dat is het... kamperen bij de boer in Frankrijk. 's Ochtends een croissantje met een petit café bij de tent. Het is stil, op het tsjirpen van een enkele krekel na.

Stilte, verder niets...


.

ALPE d' HUEZ

.
















Het is al jaren een grote wens van Henry om de Alpe d’Huez op te fietsen. En er weer af natuurlijk.
En nu is het dan eindelijk zover.
Eerst gaan we samen het parcours bekijken. 21 haarspeldbochten zijn er te nemen en het is allemaal steil, soms zelfs 12 %...
Met de auto is het al een hele klus, laat staan met de fiets. Maar eenmaal boven in het dorp word je beloond met een café au lait en een wandeling in de bergen.















Het is erg warm, dus Henry staat voor dag en dauw op. Ik heb mijn fiets niet bij me, en al hád ik ‘m bij me…
Maar ik heb wel een plannetje. Ik weet dat Henry weinig te eten en drinken bij zich heeft. Dus ga ik, als hij allang weg is, naar Bourg d’Oisans om wat proviand in te slaan: een paar bananen, speciale vijgenkoekjes en een paar flesjes drinken.
Dan ga ik de berg op. Ja, met de auto…
Het is nog steeds vrij stil onderweg. Ik neem de scherpe haarspeldbochten. Ik hoef ze niet te tellen, want in elke bocht staat een bord met het nummer en het telt af. Beneden begin je met bocht 21. Bij bocht 9 heb ik hem nog steeds niet gezien. Ik denk: Hij zal toch niet al helemaal boven zijn? Dan valt mijn hele plannetje in duigen…















Maar nee hoor… in bocht 6 zie ik hem op de vangrail zitten. De fiets er naast geparkeerd en… hij zit een boekje te lezen!!! (De renner van Tim Krabbé)
Ik rijd er rustig langs en hij kijkt niet op. Dan parkeer ik de auto een paar 100 meter verderop en zet het filmapparaat aan. Ik zoem in. Ja hoor… hij zit daar werkelijk te lezen!
Dan stapt hij op en ik zie hem heel rustig mijn kant op komen. Af en toe kijkt hij omhoog, maar hij ziet me niet. Dan ineens zie ik zijn gezicht opklaren en met een brede grijns komt hij bij de auto aan.
“Ik zit er helemaal doorheen, ik heb wel genoeg lucht, maar mijn spieren willen niet. Ik sta helemaal te trillen.”
Hij eet eerst een banaan. De andere doet hij in zijn rugzakje. Dan een een vijgenkoekje en daarna klokt hij de jus d’orange weg…
Je ziet hem opknappen.

Boven wacht ik hem op bij de finish. Hij moet nog 5 bochten en nog even afzien.
Het is nog steeds rustig in het dorp. Het duurt even en dan zie ik hem de laatste helling nemen. Op zijn stadsfiets!
Hij fietst onder de finish door en mag op het erepodium.
NUMBER ONE!











.

Kamperen bij een kasteel in Frankrijk...

.







DIT ZIJN WIJ NIET!!!!!







Wij zijn echte kampeerders. Het liefst trekken we met een klein tentje Europa rond. Maar we zijn wel mooiweer kampeerders, dus dan wordt het al gauw zwerven door Frankrijk.
Onze voorkeur gaat uit naar kleine boerenkampings: low budget en zo eenvoudig mogelijk. Geen bingo-avonden of ingewikkelde wasmachines. Gewoon buiten een beetje koken, afwassen en leven, vooral leven...

Soms echter, moet je concessies doen.
Deze zomer is dat het geval. Henry wil graag de Alpe d’ Huez opfietsen. Een wens van jaren. Gewoon de 21 bochten nemen en de finish over in het dorp bovenop de berg. Het is een mooie tocht. Met af en toe gemeen steile stukjes van meer dan 12 %.

Door de faam van de berg is het kamperen in de buurt knap ingewikkeld. Kleine kampinkjes zijn allemaal al snel propvol. Boerenkampings zijn er nauwelijks, dus.. tja... dan toch maar vanuit Nederland via internet een plek besproken voor 3 dagen bij een kasteelkamping, in Rochetaillée, 8 kilometer voor de start van de berg,
Behoorlijk duur, maar ja... je staat bij een kasteel, dus wat wil je nog meer. En bovendien: geld moet rollen.

Als we bij het kasteel aankomen ontdekken we één van de grootste kampings, die we ooit gezien hebben.
En... allemaal NL. NL. NL. NL. Bij iedere tent staan twee of meer mooie fietsen.
Het is een Nederlandse nederzetting van mega-formaat.
Een enkele verdwaalde Fransman, maar verder is het een en al Nederlands wat de klok slaat.









Een overvol zwembadje, een winkel, een bingoavond, ingewikkelde wasmachines en alle luxe die we al die jaren hebben weten te vemijden.














Maar ja, je hebt een doel, dus je gaat er voor.

’s Avonds horen we een bandje bij het zwembad. De bassen dreunen over de witte daken van de caravans en campers.
We zijn de enige met zo’n klein tentje.
De plek die ons is toegewezen is gigantisch en helemaal alleen voor ons.
Mensen doen over de kamping hun avondwandelingetje. Kinderen vinden elkaar in hun spel. Overal wordt gebarbecued. We zijn de enige die dat niet doen, want we eten geen vlees...

Nou ja, je hebt een doel, dus je gaat er voor.

Kamperen bij een kasteel.
Je moet het een keer hebben meegemaakt...

Ach ja, je hebt een doel, dus je gaat er voor.


















(dit is wèl onze manier van kamperen! Deze camping bevindt zich in de bergen boven Martigny, in Zwitserland...)


.

Het feest (3)

.

















Het buffet gaat open: gebakken karper, gerookte forel, licht gebakken zalm, veel groentes en salades en zelfs polenta (daar was mijn moeder altijd gek op). Schwarzbrot mit Kürbishkernöl.
Stukjes kip en allerlei vlees, waar ik geen verstand van heb, maar alles is verrukkelijk klaargemaakt, vers en smakelijk.

Daar komt de band: het zijn twee mannen: de één met een gitaar en de ander met een accordeon. Ze weten ons met pittige volksmuziek helemaal op te zwepen.
Emmi (bijna 80) zegt, dat ze in niet geweten heeft, dat we zo goed konden feesten... Ze klapt enthousiast in de handen. “Hoppa”, roept ze er steeds bij. Haar bruine oogjes glimmen van de pret.















Ik doe met haar mee. Ze zegt, dat ik echt “Uhlen-blut” heb.
We dansen, soms met z'n tweeën, dan weer met z'n drieën op een vierkante meter...
Langzaamaan wordt het donker. De kaarsjes op de tafels worden aangestoken. Er komt Apfelstrudel en ander gebak op tafel.
En nog meer wijn.















Ik heb enorm veel lol. Met Dima (een Russische jongen, die een soort van aan is komen waaien) oefen ik echte Steirische woorden en uitdrukkingen.
"Die Wahhhnsinnnnn... of Flüpst di Os..."
Ook hij heeft een slokje teveel op. Maar dat komt door de wodka, die hij meegenomen heeft.
Daar waag ik me niet aan. Mij te sterk...















Henry en ik zingen het lied nog een keer "Stars shining bright above you..."
Het klopt: de hemel is bezaaid met sterren.

Als de kaarsjes bijna opgebrand zijn gaat iedereen z’n bedje opzoeken: in tentjes, op zolder, in de kelder... overal slapen mensen.
Wij lopen met een lantaarntje naar het Gasthof, waar we logeren.
Nagenietend. Soms een beetje gniffelen. Allebei een slokje op.

De volgende morgen regent het stijpepelen, eh... pijpestelen...
Henry en ik gaan zwervend met het tentje terug naar huis, eerst Zwitserland, dan Frankrijk.

Ik heb ook altijd geluk!


.

HET FEEST (2)

.



Het is prachtig, stralend weer. De verjaardag van mijn broer.
Gefeliciteerd, broertje! Plak er nog maar een heleboel fijne en gezonde jaartjes aan vast!
Hij gaat eerst met een ploegje golfen op de baan in Frauental. Henry begint aan zijn fietstraining en ik gids een ploeg naar boven, voor een lange wandeling (met lunch in de Grillitsch-hütte) op de Alm.
Ook blijven er wat mensen gewoon in en rond het huisje.
















Van Ella, de waardin van Koralpenblick leen ik een echte dirndl. Lichtblauw met brokaat. “Je ziet er uit als een rijke Erbhofbauerin”, zegt ze.



















Rond 17 uur worden we in het huisje verwacht.
Er staan lange biertafels met banken op het terrein, gezellige kleden en bloemetjes er op. Twee mensen zijn druk aan het koken op het kleine boventerrasje. Een grote biertap staat klaar op het benedenterras.
Als de buren en de familie uit het dorp beneden er ook zijn, is het gezelschap compleet.
Iedereen krijgt een drankje en dan wordt Florian met een bloemenslinger op een feeststoel en in het zonnetje gezet.
Zijn twee dochters brengen een toespraak, een toneelstukje en een ontroerend lied. Ik zie dat hij tranen in zijn ogen heeft. Heel mooi.
Dan komen Henry en ik met ons lied. We hebben “Stars shining bright above you” bewerkt voor de jarige. Het gaat fantastisch. Ik heb me dan ook suf geoefend op de ukelele.














Iedereen is goedgehumeurd, overal lachende gezichten. Tot een van de broers van Kittie achterover kukelt en een meter lager nogal rottig terecht komt. Hij ziet bleek om zijn neus. En hij is ongewoon stil. We schrikken... ’t Zal toch niet, dat hij iets gebroken heeft? Maar nee... Peter buigt zich over de gekwetste enkel en na een minuut of 10 zie ik Hans alweer een beetje strompelen. Gelukkig, dat liep met een sisser af... Het feest kan gewoon weer door gaan.

Ik zie een meesje het kastje invliegen, dat Henry in het voorjaar op een van de kersenbomen gemonteerd heeft. Die gaat alvast slapen en stoort zich niet aan ons zingen en lachen.

(wordt vervolgd)

HET FEEST ( 1 )

Mijn broer werd in juli 60 jaar.
Reden om te feesten.
Hij heeft veel om te vieren: klaar met werken, een fijn, nieuw huis. Een schat van een vrouw, twee bloedmooie dochters. En... zijn zestigste verjaardag.
Hij wil het groots en meeslepend vieren. En ver weg.
Dus worden familie en vrienden uitgenodigd om 1240 km verderop in het huisje mee te komen feesten.
Natuurlijk kan niet iedereen, maar toch hebben 31 mensen de uitnodiging aangenomen.
De avond voor het feest zijn de meesten al gearriveerd.
Florian heeft in het plaatselijke Gasthof buiten in de tuin lange tafels neer laten zetten en in een lange bonte stoet lopen we over het smalle weggetje naar de “Drei Birken”...
















Zoveel gasten hebben ze daar in tijden niet gehad, maar het loopt gesmeerd. Lekkere wijn uit de streek; eenvoudig, maar lekker eten en allemaal vrolijke mensen.
We krijgen een echte Schnapps aan het eind van de maaltijd. Een drankje waar je heel gezellig van wordt, als je het al niet was...















En het echte feest is nog niet eens begonnen!

(foto's: Henry)

EVEN PAUZE

.





















Marlou houdt even pauze...













.

MARITA EN DE ROZENPRINSESSEN

.


Er was eens een kunstenaar, ze heette Marita...

Zo zou een sprookje kunnen beginnen.
Het gaat over Marita Kratz.
Ze is op mijn pad gekomen, doordat mijn dochter Roosje, die grafisch vormgever is, een boek over haar maakt. Ik zal er later meer over vertellen, als het boek af is.

Marita maakt kunst met textiel. Kijk, hier zie je iets van haar hand:



















vrouwenvlijt, Marita Kratz

Op een dag bedacht ze iets, waarvoor ze 10.000 gehaakte roosjes nodig had.
Ze begon te haken, met witte katoen en die dag had ze 11 roosjes af.
Dat zou nog lang duren tot de 10.000 roosjes af waren. Maar toen... kwam de buurvrouw en die vroeg haar: " Wat ben je aan het doen?"
Marita vertelde haar plan en die lieve, schattige buurvrouw zei, dat ze heel goed kon haken en dat ze haar zou helpen. En ze wist nog wel iemand, die mee wilde helpen.
En nog iemand...
En nog iemand...

.















Marita nodigde alle mensen, die haar hielpen uit en die avond zaten ze allemaal mooie witte roosjes te haken...
En ze zei: "Jullie zijn mijn Rozenprinsessen..."

Inmiddels zijn het zo ongeveer 20 mensen, die elke dag een paar roosjes voor Marita haken en hebben ze al 9000 roosjes af!

Ik vond het zo'n leuk verhaal... En...
Ik kon vroeger toevallig ook goed haken en na enige oefening ben ik er door gepakt en mag ik mijzelf ook een Rozenprinses noemen.
Ik heb er inmiddels bijna 20 af en ze zijn zo mooi en wit en zacht...

Op naar de 10:000 hagelwitte rozenprinsessenrozen...


.















Het resultaat laat ik jullie zien, als het boek af is...

Klik* op: Marita Kratz

"OH JEE, ALS HET MAAR NIET..."

.


Als je eenmaal met kanker van doen hebt gehad en je bent klaar met de behandelingen, dan ben je nog niet klaar met kanker.
Bij ieder vreemd gevoel of pijntje in de onderbuik denk je: "Oh jee, als het maar niet...."
Nou kennen jullie me zo langzamerhand wel een beetje en weten, dat ik niet een van de somberste mensen in Haarlem en omstreken ben. Soms ben ik zelfs super-positief. Of euforisch. Himmelhoch jauchzend. Optimistisch...

Maar ja... nu heb ik toch weer wat, waar ik me nogal zorgen over maakte. Al mijn optimisme was even weg. Ik dacht: "Oh jee, als het maar niet...."

Ik zag de bui al hangen, vooral na een super-eng verhaal van iemand, die weer iemand kende, die...

Wat is nou het geval: ik heb een soort van bult op mijn verhemelte. En het voelt, alsof ik veel te lang op een kilo zuurtjes heb zitten zuigen. Maar aangezien ik zo goed als niet snoep en zeker niet een kilo zuurtjes achter de kiezen heb, maakte ik me ongerust. Het brandt en klopt.
Nou is kanker meestal een sluipende moordenaar, die niet zo maar brandt of klopt, dus ik hoopte gewoon stiekemweg ook op een soort van ontsteking.
Maar ja, de gedachte: "Oh jee, als het maar niet..." zat vooraan op de rij, eerste rang...

Henry maakte er een foto van. Zie je me staan met mijn mond wagenwijd open en de lens zowat in mijn huig?
Het zag er wel gek uit. "Ga naar de dokter", zei hij.
Ook Ellen adviseerde me zoiets: "Ga naar de tandarts", zei ze.

En toen gebeurde het: ik durfde niet.
Ineens werd ik een super schijterd. Ik durfde niet.
Tot Henry zei: "Stop met je kop in het zand steken. Laat er naar kijken."

Dus... met lood in de schoenen gisteren naar de tandarts. Ik heb een leuke tandarts, een Schot met een lekker sappig accent. Helaas kan ik dat hier niet nadoen. Maar goed: een foto gemaakt. En wat blijkt nu: er zit een fikse ontsteking op de wortelpunt van een van mijn snijtanden. En hij kan er niet bij, want het is een stifttand. Daar gaat in gesneden worden door de kaakchirurg.
Dat wordt een heel gedoe, maar dat kan me niet schelen, toch ben ik opgelucht.

Kun je je dat voorstellen?




.

WAVER 11

.


klik op foto's voor vergrotingen *

Ik ben geboren aan de Waver. Het is een riviertje even voorbij Ouderkerk aan de Amstel.
Een mooi, rustig riviertje.
Het land ernaast ligt lager. Er staan boerderijen en er grazen koeien.

Vandaag zijn we er naar toe gefietst. Vanaf de Sarphati-straat langs de Amstel.
Eerst bij Hesp op het terras aan de koffie. Heerlijk om daar bootjes te kijken. De roeiboten van Nereus aan de overkant. Meestal vier met stuur.
Gewone pleziervaartuigjes... Er vaart een soort van waterflatgebouw: 3-hoog aso.
Iedereen is loom van de warmte.

We fietsen verder langs de Amstel. Vissers, die meedoen aan een wedstrijd.
Eén visser komt er rond voor uit: de barbeque staat al klaar!

Halverwege lunchen we in het gras. Stilte, verder niets.

In Ouderkerk langs de Joodse begraafplaats en bij de Smidse, waar je heerlijke pannekoeken kunt eten, naar links. Bij de boerderijen zit men in de schaduw van de Lei-lindes aan de thee. Geborduurde tafelkleedjes.

Waver nummer 11 is een schattig klein huis. Mooi onderhouden door de huidige eigenaar. Er is niemand thuis, dus voor de foto doe ik net of ik de deur opendoe.
Hier ben ik geboren. In dit huis deed ik mijn eerste schreeuw. Mijn eerste ademtocht.
Mijn eerste stapjes. Mijn eerste woordjes.

Dag huis...
Dag Marlou...

De tocht vervolgen we aan de overkant van de Waver, via de Stokkelaarsbrug naar de Voetangel en verder weer langs de Amstel.

Bij Buitenplaats Wester-Amstel aan de wijn. Gevaarlijk, want... wil je dan nog wel verder fietsen?
Er is een pad gelegd langs gedichten. Ik bedenk alweer een nieuw Volkskrantblog.

teveel geleefd met teveel vrienden
nooit aan zaaien willen denken
oogsten, gebruiken, verteren
en nu
alleen
zittend op wat nog rest
het zwarte zaad

(Jan Nooij)

Bij Zorgvlied gaan we even langs Jan.
Rust heerst er.
Eeuwige rust.
Mooie, eeuwige rust.

















De fietstocht loopt ten einde. We groeten Karel nog even en dan gaan we naar huis.
40 heerlijke, nostalgische kilometers in de kuiten.

Van mij mag de zomer nog heel lang duren.








.

ZOMERSTOP

.

Nee nee, ik houd geen zomerstop, hoewel ik wel minder zal schrijven met dit heerlijke weer.
Nee, ik bedoel zomerstop van mijn koor: Vrouwenkoor Malle Babbe.
Ik mis het nu al. Het is zo bevrijdend om heerlijk met elkaar te zingen...
Gisteren was de laatste ochtend van het seizoen.
We hadden allemaal bij Leny ons favoriete lied kunnen opgeven en vol verwachting van wat er die ochtend komen zou, zaten we er helemaal klaar voor.
We moesten ook raden, wie het lied aangevraagd had. En als je het goed had verzon Leny iets, wat je dan gewonnen had. Een etentje of een interview of een massage.

Prachtig werd het. Een ochtend met een gouden randje.
Iedereen had de hele map doorgebladerd op zoek naar haar mooiste lied.
Het ene nog mooier dan het andere. En gaandeweg kwamen de emoties los.
Ik zag Meta voor me zitten snikken. Else aan de overkant hield het ook niet droog.
De een na de ander zat met een zakdoekje de tranen weg te vegen.

Ik kan dat helaas niet. Ik kan zo goed als niet huilen. Dat vind ik wel jammer.
Ik zit wel met een dikke brok in mijn keel. "De jank in mijn keel", zoals een van mijn vriendinnen altijd zegt. Maar daar blijft het bij. Niet door kunnen zingen door de emoties van een ander.

Toen Jeanne "I believe" begon te zingen met die prachtige stem van haar en de mimiek, de lichaamstaal erbij, had ik het wel even te kwaad. Als je zo kunt zingen... de sterren van de hemel... dan heb je toch wel een gave. Schitterend.

En dan... "Languir me fais" een lied, dat uit je tenen komt. En ja hoor... weer een zakdoekje uit een tas.

Gelukkig had Bernadet "Hoeperdepoep" op het verlanglijstje gezet. Dat neutraliseerde de boel een beetje.

Een heerlijk ochtend. Echt waar: een ochtend met een gouden randje. Daar ben ik heel dankbaar voor...

Dit is Leny, onze dirigent...



(De namen, behalve die van Leny, zijn om privacy-redenen veranderd.)
.

Afluisteren?!

.






Heb jij dat ook wel eens, dat je ergens loopt, op straat of op de markt of waar dan ook en dat je dan iemand een zin hoort zeggen, die zomaar bij je binnenkomt?
Ik heb dat vaak. Hoor steeds van allerlei dingen zeggen en denk dan: "Dit moet ik onthouden...
En de volgende dag? Kwijt!
Weg woorden...

Maar zaterdag liepen we over de Nassaulaan en voor de broodjeszaak stond een grote, stevige jongen te bellen. Ik was meteen "gepakt" en heb de woorden daarom maar eens in mijn kleine notitieboekje opgeschreven:

"ik was...
ik was...
ik was...
eigenlijk was ik blij dat ze weg was na twee weken."

Meteen daarna ben ik gaan fantaseren, over wat er nou eigenlijk achter zou zitten...
Met wie belde die jongen? Ging het over een meisje?
Of was z'n moeder te logeren geweest? Wel lang, overigens, twee weken...
Of heeft hij op de hond van z'n beste vriend gepast?

De enige manier om er achter te komen is meteen vragen, waar het over gaat.
Maar ja... dat doe je niet!
Toch hoor je overal mensen telefoneren. In trein en tram. Bij Stonehenge en op de boot.
Meestal iets te luid.
Waardoor Henry laatst in de tram riep: "Kunt u iets harder praten, ik kan niet alles verstaan!"

Meestal heb ik geen zin om gesprekken mee te luisteren.
Maar het gebeurt. Ik heb namelijk oren.

Dit hoorde ik in de trein:

"Okay, okay..
bye bye!
Yes...
Okay, bye.
Yes, okay okay.
Bye. Okay...
Yes, yes... okay, bye, bye..."

Ik zit er naast en hoor het. En ik vraag me af, hoe het gezicht er uit ziet van degene aan de andere kant van de lijn...
Soms is dat wel spannend.

























.

Good bye, good old England...

Tot slot van de reis nog drie kleine impressies.
Volgende jaar gaan we weer. Heerlijk, good old England...


In De Tourist Information vraagt de dame achter de balie aan mij of ik het verschil weet tussen een Tea en een High Tea.
Dit naar aanleiding van de vraag van een toerist.
Ik weet alleen, dat een High Tea eigenlijk Schots is en zo’n grote hoeveelheid eten met zich meebrengt, dat het eigenlijk een maaltijd is.
Ik vind het wel grappig, dat het aan mij, Hollandse, gevraagd wordt.
Zie ik er dan zo Engels uit? Praat ik zo goed Engels??
In Lewes, Sussex.

Als we door een beeldschoon dorpje rijden zie ik ineens een roodborstje op een takje zitten. |In de tuin van “Rosebud cottage”. Het vogeltje zit stil en kijkt alleen maar een beetje rond.



















De cottage erachter is verscholen achter een enorme berg rozenstruiken.
De zon schijnt volop.
In de verte dikke donkere wolken, die naderbij lijken te komen. Er zit waarschijnlijk onweer in.




Met het ouder worden gaan we steeds meer voorovergebogen lopen. Misschien om beter te kunnen zien, waar we lopen.
Benoîte Groult noemt dat, ergens in één van haar boeken haar bisonbult. Nu kun je er heel lyrisch over doen en de bult koesteren, maar kunnen we niet beter vaker rechtop gaan staan.
Vooruit... NU: leg een boek op je hoofd en ga rechtop zitten.
“Hoog Sammie, kijk omhoog Sammie...”
Hier loopt een man aan de overkant van "The King's Head" :
















.

THE FULL ENGLISH BREAKFAST

.


















's Avonds wordt er zachtjes op de deur geklopt.
The Landlady.
"How do you like your eggs in the morning...?"

Het echte volledige Engelse ontbijt is enorm. Een bouwvakker zou er bijna een week op kunnen teren.

Men begint met een glaasje sinaasappelsap. Even de boel schoonspoelen.
Dan eet men alvast, wachtend op de dingen die gaan komen, een bakje corn flakes met melk.

Dan wordt een groot dampend bord binnengebracht met:
gebakken aardappelen, witte bonen in tomatensaus, gebakken champignons, gebakken tomaat en eieren. Soms gebakken vis.
Oh ja, voor de vleeseters: spek en worstjes.
Er overheen doet men een soort van bruine saus. Men eet er een aantal gebakken boterhammen bij.
















Als men klaar is eet men nog een paar geroosterde boterham met echte Engelse marmelade.

En je drinkt er een grote pot Engelse thee met melk bij.
Of je neemt koffie, dat mag ook.

Als je het wilt krijg je dit elke dag voorgeschoteld.
Maar het is zo'n vette hap, dat mijn maag er tegen protesteert.
Dus ik eet de müsli. En wat tomaatjes. Ik ben niet aangekomen in de vakantie...

Gelukkig eet ik geen vlees...


.

STONEHENGE

.

































Lily heeft ons er op attent gemaakt, dat Stonehenge 5 minuten rijden van de pub is.
5 Minuten?? Dan gaan we er natuurlijk naar toe!
Eerst komen we langs Woodhenge. Een stille plek met dezelfde intentie als Stonehenge, maar dan anders. Minder groot en minder toeristisch. Wel verstild. De houten staketsels, die er ooit stonden, zijn vervangen door betonnen paaltjes. Toch heb je wel een idee, hoe het ooit was. Dat druïden er stoute of heilige dingen deden.

Stonehenge is iets verder dan we dachten, wat voor verwarring zorgt, maar we zijn er in toch no time.
Door een gek toeval lopen we met een bus toeristen mee en gaan er zomaar gratis in. Een beetje confuus zijn we er van.














Stonehenge openbaart zich dan toch aan ons in al zijn glorie. Groots. Indrukwekkend. Geweldig. Immens...
Als je het ziet kun je je niet voorstellen, dat mensen dit 3000 jaar voor onze jaartelling gemaakt hebben. Zonder machines, alleen met mensenkracht en vernuft.
En waarvoor? De offersteen, was die er voor mensenoffers?
De heelstone, die aan het begin van de zomer een lange schaduw naar het middelpunt werpt. Met welke bedoeling staat die juist daar?
















Wie hebben er over nagedacht... Hoe leefden die mensen... Hadden ze al vuur? Ja, er was vuur. Dus ze konden koken.
En zich verwarmen.
Maar wat aten ze dan? En... konden ze van de huiden een soort van deuren maken voor hun hutten???
Allemaal vragen.















Als we uiteindelijk vertrekken zien we een dood, aangereden hert, vlak naast de weg in het gras. Zijn pootjes steken omhoog...
Daar zouden ze toen wel meteen op af gerend zijn.

En niet lang daarna loopt er in de berm van een holle weg een wit kippetje te scharrelen.
“Zullen we vanavond weer eens kip eten?” vraag ik aan Henry...


.

BOURTON-ON-THE-WATER

.


Midden in de prachtige Cotswolds ligt Bourton-on-the-water, waar we de volgende B&B vinden.
Mrs. Jenny is nog met de kamer bezig, maar vraagt of we haar een uurtje geven, dan is-ie zeker klaar!
We fietsen het dorp in en gaan even aan het water zitten.
Daar zijn we getuigen van een eenden-groeps-verkrachting.
Een enorm overschot aan mannetjes. En één vrouwtje is “de lul”. Met z'n allen zitten de mannetjes pikkend en rammend op haar. Ze krijgt nauwelijks de kans om bij te komen of adem te halen.














Een vrouw, aan de overkant van het water, staat er naar te kijken. Haar man filmt haar, terwijl ze kijkt naar het drama.
Ik kan het niet langer aanzien en loop over de brug naar de overkant om te kijken of ik er iets aan kan doen. Ik zwaai met de tas van mijn fototoestel. De eenden wapperen uiteen, maar het helpt niet. Het gaat gewoon door. Ik loop weg.
Even later komt Henry achter me aan... met een natte schoen.
Het vrouwtje is ontkomen en gaat onder de brug zitten. Ze zit onder het bloed.
Je moet je niet bemoeien met de natuur, ik weet het. Maar ik ken de dieren menselijke eigenschappen toe…
Is niet goed. Ik weet het.














Om bij te komen van de emoties gaan we een pintje pakken op het terras op de hoek.
Daar maken we een praatje met een drietal oudere fietsers, die hun etappe van vandaag (90 mile) er op hebben zitten en vol trots hun bagage afladen.

Mrs. Jenny heeft de kamer klaar.
Ik heb zelden zo’n schone en rustige kamer gehad.
Typisch Engels ook met bloemetjesbehang.
Tijd heeft hier stilgestaan. Stil.

"Do you want to have a nice cup of tea?"












.

IT'S RAINING CATS AND DOGS...

.


Jean laat ons uit met een grote paraplu en zegt: “Sorry for the weather” …
We besluiten naar Cambridge te rijden.
Als het toch regent, dan kun je net zo goed een eindje gaan rijden.















Door een tunnel onder de Thames door 80 kilometer naar het noorden.
In Cambridge parkeren we de auto in een buitenwijk en laden de vouwfietsen uit, waarmee we de stad in rijden.

Op de rivier de Cam zijn studenten aan het punteren. Van een van de boten zijn er al drie punteraars het water in geglibberd, tot groot vermaak van de omstanders.















Als we de universiteit in willen worden we tegengehouden door een man in een lange jurk. Examens. “We’re sorry, madam, no entry…” Ook mag je niet op het gras lopen. Dan slenteren we wat door de stad. Overal lopen of fietsen studenten met uniformen aan.
















We rijden naar Biggleshade, waar “iets” te doen is op cultureel gebied. Alle B&B’s zitten vol. Op de Crown na. Een super zenuwachtige vrouw, zit in complete chaos in de receptie. Alles is duidelijk in het honderd gelopen en ze doet maar wat. De pub is gisteren overgenomen. De vorige eigenaren hebben alle lakens en al het keukengerei meegenomen. Ook is er geen bier.
“Probably the worst experience of my life” zegt de vrouw, “And yours as well”. Ik overtuig haar ervan, dat we heel relaxed zijn en alles OK vinden. No problem…
Als niet vlees-eters krijgen we een prima ontbijt met fruit en kaas. Maar 3 andere gasten laten hun zwart geblakerde worstjes en verbrande bacon liggen…
Arme mrs. Fetzer. Die rent een beetje heen en weer tussen gelagkamer en keuken. Ik heb echt met haar te doen, zeker nu ik hoor, dat degene die haar zou komen helpen niet op is komen dagen.

Cheer up, Mrs. Fetzer. Doe gewoon de deur dicht en laat er niemand meer in tot de zaakjes geregeld zijn…















.

CRICKET, DE SPELREGELS

.























Even tussendoor, de regels van Cricket:

You have two sides: one out in the field and one in.
Each man that’s in the side that’s in goes out, and when he’s out he comes in and the next man goes in till he’s out.

When they are all out, the side that’s out comes in and the side that’s been in goes out and tries to get those coming in out.




Sometimes you get men still in and not out.
When both sides have been in and out including the not outs:
That’s the end of the game.

Begrijp je nu, waarom ik de spelregels van cricket niet snap?!

Het enige wat ik snap is de thee-pauze, die steeds wordt ingelast.
So typical English...




.

IN CASE OF DOUBT: TURN LEFT

.















De tocht naar Dover duurt 2 uur.
En dan: "Links rijden...links rijden...links rijden..."
Gelukkig rijdt iedereen links, dus je speelt het spel gewoon mee.
Dan zetten we Mrs. Robinson (TomTom) op Engels en bij "the next turnabout take the second exit", over het spoor en daar ligt Wye, precies zoals ik het me herinnerde.


















Corner Croft is helaas verlaten door Mrs. Morris.
De oude dame, die er nu woont, is niet in goeie conditie, dus B&B bij haar zit er niet in.
Maar gelukkig is er 100 meter verderop een een prima pub, met een prima kamer voor ons.





















The King's Head.
En Jean... die kookt voor ons als de beste.

Een geweldig uitgangspunt voor onze vakantie in Engeland.


.

ENGELAND

Mijn favoriete vakantieland is absoluut Groot-Brittanië....
En morgenochtend is het zo ver: ik verdwijn voor een week...
Naar Engeland. Om precies te zijn: naar Kent.
Ik houd van Engeland, omdat ik de mensen in de pub zo lekker verstaan kan.
Omdat er volop cricket gespeeld wordt. (Een spel, dat ik overigens nauwelijks begrijp, maar dit terzijde...)
Omdat Ted er heeft gewoond en nu zijn Margaret.
Omdat men er links rijdt.
Omdat ik verliefd ben op het landschap.



Morgenochtend rijden we eerst naar Duinkerken, gaan dan met de boot over naar Dover en het grote avontuur gaat beginnen.
Eerst naar Wye, naar de cottage van Mrs. Morris, die de heerlijkste Bed and Breakfast heeft van heel Engeland.
En daarna gaan we zwerven en kijken we waar onze neus ons naar toe stuurt.

Tot over een week dus...
Ik zal ze de groeten van jullie doen.

Cheerio!

DREAM A LITTLE DREAM OF ME

Voor het filmpje moet je nu even op deze schakel klikken:

MAMA CAS

Maar ik kan het, het is gelukt!! Ik kan een filmpje in mijn verhaaltje zetten.
Ik ben zomaar een beetje aan het rommelen gegaan en ... het lukte!
Zie je wel... er moet meer gerommeld worden!

Nu kun je op het filmpje klikken en tegelijkertijd de rest van mijn bijdrage lezen...

Stars shining bright above you...
De laatste tijd zing ik steeds dit lied (met de ukelele!!!)
Dit is de performance van Mama Cass, echt te gek! Vol humor gebracht.
Mama Cass van the Mamas and the Papas( California Dreamin') helaas veel te jong overleden.

Dit is de complete tekst:

Stars shining bright above you
Night breezes seem to whisper "I love you"
Birds singing in a sycamore tree
Dream a little dream of me

Say nighty-night and kiss me
Just hold me tight and tell me you'll miss me
While I'm alone and blue as can be
Dream a little dream of me

Stars fading but I linger on, dear
Still craving your kiss
I'm longing to linger till dawn dear
Just saying this:

Sweet dreams till sunbeams find you
Sweet dreams that leave all worries far behind you
But in your dreams whatever they be
Dream a little dream of me


.

DAG, JONGEN!

.


Ik fiets over de Nassaulaan.
Naast het fietspad is een lange, diepe geul gegraven, waar een aantal jonge mannen iets onduidelijks aan het leggen zijn.
Ze hebben hun bovenlichaam ontbloot.
Ze zijn heel bruin.
En glimmend van het zweet van het harde werken.

Ik kijk naar ze en voel me 18. Ik ga iets rechterop zitten.
Ook houd ik mijn buik in.

Dan…

kijkt een van de mannen op en roept iets…
Heb ik het goed gehoord?
Heb ik het echt goed gehoord?

Hij roept:

“DAG OMA!!”

Hahaha, wat heerlijk… Even was ik 18 en al snel stond ik weer met beide benen op de grond!

“Dag jongen…!” roep ik terug.

Met een grote glimlach fiets ik door richting Kenaupark.
De zon schijnt.
Het is bladstil…

Hoor, een merel zingt zijn liedje:
“Dag oma” zingt hij.
Ja… ik hoor het duidelijk.

Ik ga even in het warme droge gras liggen en spreid mijn armen uit. Ik kijk naar de blauwe lucht en voel me heerlijk.
En vrij…

Nog een paar vakantiekiekjes....

.




Tijdens elke wandeling nemen we bloemetjes mee. Deze staan "gewoon" in de tuin. In 30 seconden heb je zo'n mooie struis. Daar kan geen bloemenwinkel tegenop!





Roosje is een moestuintje begonnen! Eerst een stukje van 4 bij 3 ontginnen. Dan tsjakken (met een tsjak, je weet wel...) en dan aan de slag. Er is mais, Kürbish, tomaten en pepertjes. Maar ook: aardappeltjes, uien en knoflook.

Zij gaat in de zomer weer, dus kan ze oogsten. Als buurman Krainer tenminste van de tomaatjes afblijft... Hahaha.
Buurman Georg (een Griek die Tsivanopoulos heet) neemt uit Griekenland wel een watermeloen mee, want hij denkt, dat het hier boven op 1000 meter niet lukt.





3 Mooie Steinpilze gevonden achter de speeltuin bij Smolana. In het Nederlands heten die: Eekhoorntjesbrood. Je snijdt ze in dunne plakken en legt ze in de zon te drogen.
Mmmmmmm, één zo'n klein stukje in de soep en je weet niet wat je proeft!





Dit is onze badkamer. Lekker primitief. Maar, ook daar word je schoon!





Pier is net een engeltje in dit licht...




Wijs op de schommel... Ze kan het al heel hoog.

Zo... deze foto's wilde ik met jullie delen. Kun je je nu voorstellen, wat een lekker stekje we daar hebben?
Ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar, dat ze dit ooit gekocht hebben.
En er zo'n thuisje van gemaakt hebben.


.

EVEN WAT FOTO'S...

.


Ha die lieve lezers,

vandaag en morgen even een "makkie" :
ik plaats (op verzoek) een paar foto's van het uitstapje naar het huisje in Oostenrijk. Een miniverslagje van 5 zonnige, heerlijke dagen...





Het uitzicht vanaf het balkon...





De avondlucht, hoe schoon kan het zijn...





De wandeling naar de "Parapluie"










Mijn kostbare reisgezelschap...





.

Er even tussenuit...

.






Lieve lezers,

het is weer zover: ik moet weer eens zo nodig op vakantie.
Waar doet ze het van, hoor ik jullie denken!
Ja, dat zal ik jullie verklappen: ik ga zelden of nooit uit eten en ik ga zelden of nooit de kroeg in! Makkelijk zat!

Morgenochtend vroeg vertrek ik met de bus naar Schiphol om met het vliegtuig naar Wenen te reizen. Daar heb ik een auto gehuurd en met de lunch ben ik in het huisje.

En wie reist er met me mee?
Mijn dochter en mijn 2 kleinkindjes…
Dat wordt een hele leuke vakantie, wat ik je brom…
Wel kort, maar wie het kleine niet eert, etc.

Ik heb er super veel zin in…
In de heerlijke ijle, schone lucht.
In de wandelingetjes.
In het ontbijten op het balkon met eindeloos uitzicht.
In de koeiebel, die zo af en toe door de stilte heen breekt.
In het hertje, dat vaak ’s ochtends vroeg met de koeien mee komt ontbijten.
In het gezoem van de bijen en hommels.

Heerlijk......

Tot over een week!


.

BETTE MIDLER

.




Ooit had ik zo'n hele oude videorecorder, een Betamax (dus ik heb het over jaren geleden) waarop je van alles en nog wat kon afspelen. Michel Fugain et le big Basar had ik opgenomen en ik kon er keer op keer naar kijken:
"Le printemps est arrivé, il est arrivé...)

En... één van de eerste shows van Bette Midler.
Ze had een hele maffe jurk aan, een soort taart en stond daar roomblank met die rooie haardos snel en gedreven een Sophie Tucker-show weg te geven, waar je "U" tegen kon zeggen: ZINGEND, DANSEND, MOPPENTAPPEND. Ik was er helemaal weg van. De band werd om de dag wel een keertje gedraaid en op den duur kon ik alle liedjes meezingen.
Alle mopjes kende ik uit mijn hoofd.

En die mopjes... Daar gaat het nu om. Ik ga jullie er een paar geven.
Alleen... ze zijn in het Engels. Makes no never mind, zei ze.
Hier zijn ze, maak je borst maar nat:

I was in bed last night with my boyfriend Ernie, and he said to me “Soph, you got no tits and a tight box”.
I said to him “Ernie get off my back.”

(Heel hooghartig zei ze dat: "get off my back!")

Deze vond ik ook heel geestig:

I was in the woods last night with my boyfriend Ernie, and he said to me “Soph”, (he always called me Soph),he said to me “Soph”, these woods sure are dark I sure wish I had a flash light”.
I said to him “so do I Ernie. You have been munching grass for the last ten minutes…”

(Oh la la, ondeugend, ja toch niet dan?)

Nou, vooruit... nog ééntje, de laatste:

I will never forget it. It was on the occasion of Ernie's eightieth birthday and in honor of the occasion he married a twenty year old girl.
And he rang me up the very next day and he said to me:”Soph, Soph, I have just married myself a twenty year old girl, what do you think of that”.
And I said to him “Ernie when I am eighty years old I shall marry myself a twenty year old boy, and let me tell you something Ernie:
twenty goes into eighty a hell of a lot more than eighty goes into twenty.”

Zo... lekkere platvloerse mopjes van Bette Midler.
Maar... ze zong ook prachtige liedjes in die show. Ik herinner me "In the mood"
en "Captain Ahab" en natuurlijk "The rose"




.

HET NESTKASTJE

Ze zat al een hele tijd op het nest, in het nestkastje dat aan mijn schuurtje hangt. Het mannetje kwam haar geregeld voeren en dankbaar nam ze de kleine rupsjes aan…
Van de week heb ik gemerkt, dat de eitjes zijn uitgekomen.
De ouders hebben het druk. Ze vliegen af en aan met wurmpjes en rupsjes.

Hoeveel eitjes zijn er uitgekomen?
Hebben ze last van me, als ik op het bankje zit met een kopje thee?
Als ik het gras maai… schrikken ze dan?

Ik voel me verantwoordelijk voor dit pril geluk.
Elke kat jaag ik de tuin uit.
Die grote ekster, die op de schutting zit, krijgt een ksssst voor z’n oren.

Hoe lang gaat het duren voor de vogeltjes groot genoeg zijn?

Elk jaar heb ik zo’n plezier aan het kleine koolmeespaartje, dat zo z’n best doet om een gezinnetje groot te brengen…
Je moet echt je best doen er eentje op de foto te zetten, zo snel zijn ze…

DE WITTE WAS IN DE WIND

.



Ik heb geen droger. Zelfs nooit een gehad!
Want dit vind ik een van de fijnste dingen die er is:

de witte was aan de lijn in de zon en in de wind…
De geur van pas gewassen was aan de lijn.
Ik zou eigenlijk aan een dijk moeten wonen en dan aan lange lijnen de schone was wapperend in de wind…

En ‘s avonds… de geur opsnuiven in mijn versgebakken bedje!
Me een beetje in het schone wit wentelen.
En dan heel diep slapen met mooie witte dromen…

Dat vind ik een van de fijnste en schoonste dingen...

Recept:
Pak de bijna droge witte was met beide handen zachtjes vast.
Breng de bundel naar je neus.
Haal de geur in met je ogen dicht.
Herken en glimlach...


en kijk ook even bij:

Het enige echte wapperende weblog....



(met dank aan Han voor de bewerking van de drie foto's en het opsturen van de Url hiervan...)

.

.






Vanmiddag met een bus vol glimmend opgepoetste mooie Malle Babbes naar het dorpje De Rijp, in Noord-Holland.
Daar worden we naar toe gebracht om op te treden ter gelegenheid van de 4 mei herdenking.
We zingen 8 liederen uit de Song of Survival tijdens de herdenkingsplechtigheid.
Ik ben al zenuwachtig…
Als ik er maar één mooie noot uit krijg…

Die zing ik voor al die mensen die het leven hebben gelaten tijdens de tweede wereldoorlog.

Mijn mooie kleren hangen al klaar. Nu mezelf oppoetsen en mooi maken en dan ga ik de liederen helemaal doornemen bij de piano.

Ik wens jullie allemaal een stille en ingetogen vier mei herdenking toe.





De blinkende brigade

Nu worden onze dappre dooden
nog eenmaal uit de rust ontboden
voor 't groot appèl, om op te staan;
om als Blinkende Brigade
langs bloembestrooide vredespaden
met dank beladen vóór te gaan.

Stil zullen de verstorven schimmen
uit namelooze graven klimmen
om langs de levenden te gaan......
Wilt dan de aardsche oogen sperren,
Hen te herkennen, die straks verre
als sterren aan den hemel staan.



Elisabeth van Maasdijk
uit: Aan hen die vielen (1945)




.

TANTE KATE

.


(© arukusan)

Dit gebeurde toen ik een jaar of 8 was:

--

Ik heb een tante. Zij heet Tante Kate.
Als ik weet, dat ze komt, zing ik altijd: "Tante Kate liet een scheet bovenop het tafelkleed."
Ik mag het niet, maar ik doe het tóch. Dat is zo met veel dingen, die niet mogen.

Ik vind Tante Kate wel lief. Ze is ook een beetje mijn vriendin. Ze heeft mooi zilver haar in een slordige knot achterop haar hoofd. Ze heeft een prachtige kever! Kijk maar, zo eentje:



Ze rijdt er altijd heel langzaam en voorzichtig in. Want tante Kate is een beetje oud.. En ze is zuinig op haar Kevertje! Ik ken niemand die zo langzaam rijdt!

Op een dag wordt ons rustig voortkabbelende leventje verstoord.
Tante Kate krijgt een ernstig auto-ongeluk. Iemand botst tegen haar op en de prachtige Kever is helemaal in de kreuk. En Tante Kate ook. Het is heel erg met haar. Ik mag niet naar haar toe. Ik denk de hele dag aan haar. Hoe ze in het ziekenhuis zal liggen aan slangen en apparaten. Heeft ze pijn? Is er bloed? Is ze erg kapot?

Mijn moeder is er stil van. Ik vraag haar elk uur hoe het met tante Kate gaat. En ze kan eigenlijk niets zeggen, alleen maar dat het niet goed gaat.

Het is maandag. Als ik thuiskom van school zit mijn moeder te huilen. Dat gebeurt niet vaak. Mijn moeder huilt eigenlijk nooit. Maar nu zit ze in de keuken te huilen. Ik kruip tegen haar aan. En ik begin ook te huilen.

Tante Kate is dood.




Dag, Tante Kate...


"Death is the test of the meaning of life. If death is devoid of meaning, then life is absurd..."

- Rabbi Abraham Joshua Heschel











(Maandag 1 mei 2009. Toevoeging om 12:19...
Toen ik dit bericht publiceerde wist ik nog niets van het drama in Apeldoorn, want ik kijk overdag nooit tv, zélfs niet op koninginnedag. 's Avonds laat hoorde ik, wat er zich had afgespeeld. Dit verhaal heeft er natuurlijk niets mee te maken. Het zat al 55 jaar in mijn hoofd.)
.

DE MAN EN HET KINDJE

.





Toevallig kijk ik naar buiten.
Of is het niet toevallig?

Ik kijk wel vaker naar buiten. Gewoon even contact maken met de buitenwereld…
Kijken of ik iemand zie lopen, die ik ken.
Hé… daar loopt Rita, mijn borstkanker”collega”. Ze loopt aan de overkant van mijn grachtje.
We zijn op dezelfde dag geopereerd. Met haar gaat het ook goed.
Ze stapt stevig door richting stad.

Dan ineens… zie ik de man.
Hij fietst rustig mijn huis voorbij met voorop een fietsstoeltje met een klein peutertje er in.
Het kindje heeft zijn handjes om een stuurtje en stuurt mee.

En dan gebeurt het:

De man buigt langzaam voorover en neemt een diepe snuif van de blonde haartjes van het kind.
Hij komt weer overeind en ik zie een serene, tevreden glimlach op zijn gezicht.

Dan is het moment voorbij.
Ik merk, dat ik even mijn ogen dicht heb gehad en dat ik het geroken heb: het geurtje van een fris gewassen kinderkopje.





.

TAI CHI IN HET KENAUPARK

.


Ik roep al jaren, dat ik Tai Chi wil leren…
En al jaren gebeurt er niets. Je moet ook niet roepen, dat je het wilt, je moet het gewoon doen…



Eens zag ik in Parijs in het Jardin du Luxembourg op een zonnige zondagmiddag een groep mensen, die aan het Tai-Chi-en waren. Iedereen die het kon, legde z’n jas en tas in een hoekje en deed mee. Ik was gefascineerd door de vloeiende bewegingen, de trotse houdingen.
Toen al wilde ik meedoen, maar ik kon er geen hout van.

Enfin, afgelopen zaterdag was het Wereld Tai Chi dag.
In Haarlem gebeurde van alles in het Kenaupark.
Met een paar vriendinnen ben ik het park ingeslenterd en heb me daarna geheel en al overgeleverd aan de betovering van deze oeroude Chinese bewegingsmethode, waar je rustig van wordt en meer geconcentreerd. Waarmee je je houding kunt verbeteren en soepele spieren en gewrichten van kunt krijgen.
En waarmee je je coördinatie en evenwicht kunt verbeteren.

Dat zijn de dingen, waarom ik het al jaren wil leren.
En nu… gaat het gebeuren.

En hoe komt dat zomaar ineens? Gewoon door mee te doen.
Eerst proberen de 34 soepel vloeiende houdingen mee te doen.
Nou… vergeet het maar. Dat lukte voor geen meter.
Dus lekker in het gras zitten en kijken, kijken, kijken…



En toen er op een gegeven moment een instructie was voor iedereen die aan de kant zat te kijken sprong ik meteen op en deed mee. Ik voelde me er lekker door en soms zelfs ontroerd.

De demonstraties met de waaiers en de zwaarden deden me verder niet veel, maar uiteindelijk De Groet naar de 4 Windstreken, die ik ook ken uit een grijs verleden, ja… die raakte me echt.

Volgende week begin ik.

(Ik had wéér helaas mijn fototoestel niet bij me, maar heb aan een vriendelijke fotograaf gevraagd of hij mij een paar foto’s wil sturen.
Dat heeft hij gedaan, met heel veel dank aan Gerard Dingemans. De foto's zijn prachtig geworden...)




.

HONEY, I'M HOME..!

.


Dag lieve lezers, ik ben weer terug van mijn heerlijke vakantie in Steiermark in het zuidoosten van Oostenrijk. Onze familie heeft daar een gezellig, klein huisje…



(De eerste avond voor het huisje)

Misschien weten jullie het nog niet, maar mijn moeder was Oostenrijkse. Rond 1910 naar Nederland gekomen. In 1932 een aantrekkelijke man ontmoet, terwijl ze allebei op de Kromme Rijn aan het kanoën waren. Later met hem getrouwd. En 5 kinderen gekregen.
Jaren geleden hebben ze dit huisje van onze Deens buren gekocht voor … 1500 gulden! Nog eens 15oo gulden voor een lapje grond eromheen en toen kon het grote verbouwen beginnen. Er was geen waterleiding (dus ook geen wc) er was geen riolering, geen electriciteit... Maar dat is in de loop van de jaren natuurlijk wel veranderd. Mijn ouders hebben er een heerlijk vakantiehuisje van gemaakt, waar we allemaal graag komen.
In 1997 zijn ze allebei overleden en sinds die tijd hebben wij, de kinderen het huisje in beheer.
Ik kom er een paar keer per jaar. Nu om het aan te sluiten: de waterleiding moet ’s winters helemaal afgesloten worden, anders vriest de boel kapot. En om een paar klusjes te doen: verf afkrabben, schuren, plamuren en schilderen.
Gelukkig heb ik ook nog een paar kleine wandelingen kunnen doen. Op 2000 m lag de sneeuw nog twee meter hoog, dus daar konden we helaas niet wandelen.



(Hoge sneeuw bij de Weinebene)

Maar verder waren er op 1000 meter in de buurt wel leuke nostalgische rondjes te maken.
Het weer was prachtig, de lucht helder en schoon.
Elke ochtend ontbijten op het balkon met zicht op de bergen van Slovenië en helemaal links de Hongaarse laagvlakte.



(Het uitzicht vanaf het balkon)

Elke dag gingen we koken op de houtoven, waardoor het huisje meteen lekker warm werd.
Soms ook buiten een vuurtje met een biertje erbij…
Ik ben helemaal herboren en uitgerust!


(Henry wil altijd van de berg af rollen!)

Heerlijk om er te zijn, maar ook heerlijk om weer veilig thuis te komen.
Want je weet het: zoals het klokje thuis klikt…

(met dank aan zus Aja voor de juiste jaartallen en het juiste bedrag van de aankoop van het huisje...)


.

CECILE

.




Ja, ook een stukje over mijn zus Cecile.
Wie was Cecile? Cecile was mijn een na oudste zus. Zij is in 1939 geboren in Utrecht en was van het begin af aan een enorme spring in ’t veld. Beweeglijk en sportief. Ze kon enorm hard rennen en wilde altijd en overal de eerste zijn. Snel was ze.
Ook zij was heel muzikaal. Ze koos voor de cello. Echt heel goed is ze er nooit in geworden. Ze had te weinig geduld. Wilde steeds weer iets anders. Ze speelde overigens wel heel aardig op de piano. Beetje jammen en improviseren.
Ze beklom de hoogste bomen. Ze zwom in de diepste meren. Ze liep de moeilijkste routes 3 x in de tijd dat jij ze liep.
En… ze dacht heel snel.



Maar wat gebeurde er… Wanneer werd de hoogste boom onbereikbaar, het diepste meer te diep en de moeilijkste route niet meer begaanbaar?
Dat gebeurde toen ze al vrij jong, op haar 32ste, in heel haar lichaam hele zware reuma kreeg. Al haar gewrichten werden aangetast, van top tot teen. Alles deed zeer, alles vergroeide. Lopen ging bijna niet meer. Een glas vastpakken ging bijna niet meer. Haar eigen haren wassen? Vergeet het maar…
Nieuwe knieën kreeg ze. Weer leren lopen, met enorm veel pijn.

En toen… de nieren. Door de zware medicijnen (o.a. goudinjecties) die ze gebruikte waren haar nieren aangetast. Ze werkten nog maar voor 16 % toen ze een slangetje in de buik kreeg, waardoor elke nacht een vloeistof werd gespoeld om haar buik schoon te maken. Een buikvliesspoeling noemen ze dat. Niet zo efficiënt als een nierdialyse, maar het kon ’s nachts en thuis in bed.
3 Zakken moesten op een soort van computer gelegd worden en die werd dan weer aangesloten op dat slangetje.
Het waren zware zakken en ik kwam bijna iedere dag om de zakken klaar te leggen en aan te sluiten, zodat ze ze alleen maar aan haar eigen slangetje hoefde te klippen. Daarna dronken we een glaasje en wilde ze alles horen van wat er zich ‘buiten’ afspeelde. Gretig was ze daarin.
En wat hebben we steeds toen gelachen… zo gelachen.

Maar… een buikvliesspoeling kan niet zo lang. Het lichaam raakt uiteindelijk toch vergiftigd. Ze zou van mij een nier krijgen. We waren al een aardig eindje op weg, de afspraken waren gemaakt.

Tot ik haar op een dag in haar bed vond. Stil.
“Slaap je? Cieltje, slaap je, Ciehiel… CIEHIEL…”

Voorgoed uitgerend. Voorgoed uitgespeeld. Voorgoed.





(Cecile met op schoot de kleine Mouschi en het blonde meisje is mijn dochter Roosje)


.

ER UIT MET DE GEIT

Lieve lezers,

dank zij Ibella (virtueel duwtje naar buiten waar de vogeltjes fluiten)toch nog even een blogje.
Zaterdag vertrek ik voor een week of twee naar de bergen. Lekker.
Ik heb er veel zin in.
Morgen komt er hier een bijdrage van me over mijn zus Cecile.
En vandaag: HEERLIJK! gewandeld.
Wat zijn er al veel kleuren in de natuur te zien. Zoveel roze en zoveel geel en wit.
Alles staat op springen.
Alles heeft er zin in.

IK OOK!

Tot morgen....

MEMORIAM VOOR MUN ZUS KLARA

.





Mijn oudste zus heette Klara.
Ze werd geboren op 18 mei 1938 met een handicap: de rechterhelft van haar bovenlichaam was stukken kleiner en dunner dan de linkerhelft.
Haar rechterhand was een klein verfrommeld pootje, waar al snel na de geboorte een soort van handje is gefabriceerd door een plastisch chirurg.
Mijn familie woonde toen nog in een beschermde omgeving midden tussen de boeren aan de Waver. Bij Ouderkerk aan de Amstel.
Klara groeide daar op als een gezellig en lief kind. Zie je haar dartelen door de weilanden achter de lammetjes aan?
Ze was heel muzikaal en speelde prachtig viool. Zing, Klara, zing!

Toen ze 10 jaar werd verhuisde het gezin naar Overveen. Hier was de wereld nog heel aardig en rustig, maar haar handicap ging haar nu tóch parten spelen. En ze kreeg last van een oorlogstrauma: angst, nachtmerries...
Ze durfde niet meer viool te spelen.
Ze durfde geen hand te geven en legde haar handje op de rug als ze zag dat iemand er naar keek.

Klara was heel intelligent. Ze kon heel gemakkelijk leren en haalde met alleen maar negens en tienen de MMS. Daarna ging ze naar de Kweekschool, waar mijn vader ook les gaf. Neerlandicus was hij.
Toen ze in de eindexamenklas kwam ging het botsen tussen haar en mijn vader.
Ze verhuisde naar Utrecht, naar een geliefde tante om daar het laatste jaar af te maken.

Dat is niet gelukt, ondanks de liefdevolle toewijding van de tante.
Klara werd helaas overvallen door een nare ziekte: schizofrenie.
Ze werd opgenomen in een inrichting en na een paar jaar mocht ze proberen op eigen benen te staan.
Dat lukte met behulp van een heel arsenaal medicijnen. Ook vond ze toen plezier in het roken: ze rookte wel 3 pakjes zware sigaretten per dag. Ze hoestte af en toe zo erg, dat je het er benauwd van kreeg. “Steek er nog eentje op”, zei mijn vader keer op keer. Op een dag heeft ze een stuk of 4 sigaretten opgestoken en alle vier tegelijk in haar mond gestopt, hem heel brutaal aankijkend. Dat is het enige lelijke wat ik haar ooit heb zien doen.
Ik heb haar nog nooit een lelijk woord horen zeggen. Ze heeft nooit geroddeld, nooit kwaad gesproken.
Het roken echter kon ze niet laten. Een spirituele genezeres, waar ze naar toe ging voor hulp, heeft haar zelfs gezegd, dat ze beter niet kon stoppen met roken.
Ja hoor, echt waar. Dat heeft ze gezegd.

Toen Klara 54 werd hebben we haar gevonden. Haar rechter handje op het pakje sigaretten, de linker op haar aansteker. Haar hart had haar gezegd: “Klara, als jij niet stopt met roken, dan stop ik met kloppen”. En zo is het gebeurd.

Zing, Klara, zing!




.

DE UKELELE

.




Tijdens het herdenkingsconcert voor George Harrison op 29 november 2002 speelde Joe Brown op een kleine ukelele een heel mooi, eenvoudig liedje.
Het was het laatste liedje van het concert: de hekkensluiter met vallende rozenblaadjes en lichtjes.
Het heette: “I’ll see you in my dreams”. Ooit geschreven in 1924 door Gus Kahn.
Dit is de ingekorte tekst:

I'll see you in my dreams
Hold you in my dreams
Someone took you out of my arms
Still I feel the thrill of your charms

Lips that once were mine
Tender eyes that shine
They will light my way tonight
I'll see you in my dreams


Het lied mocht een jaar geleden nog uitgebreid op YouTube gespeeld worden, maar ineens is er iets met de rechten voor alle liedjes van dat ene concert, dus… jammer jammer, maar helaas: de uitvoering van Joe Brown van toen is niet meer te zien en te horen.
Maar… het lied staat wel, tijdens een ander concert door hem, op YouTube, niet zo mooi en ontroerend, maar klik na het lezen hiernaast op het plaatje dan kun je het zelf bepalen.



Ik was er helemaal van ondersteboven. En nu komt het: DE UKELELE…
Ik wilde ook zo’n ding! Ik wilde er ook op leren spelen. Ik kan gitaar spelen, dus waarom ook niet op de ukelele en… ik wilde juist dat ene lied leren.

Welnu, lieve lezers… het uur U is aangebroken.
De UKELELE is gekocht! Hij ligt hier op de piano en ik kan het lied al een beetje spelen.
Misschien neem ik les, voor houding en aanslag en nog wat dingen, omdat ik gewoon niet weet hoe je ‘m vast moet houden en zo.
Op internet kan ik daar overigens wel het een en ander over vinden.
Ik heb mijn UKELELE! Ik ga het lied leren en ga het spelen, de sterren van de hemel…

Wil je nóg een ukelele artiest zien, dan is mr Iz. (Israel Kamakawiwo`ole) een echte aanrader. Een grote, heel erg dikke zanger uit Hawaii (is helaas in 1997 aan zijn obesitas overleden) die met dat kleine instrumentje: “Somewhere over the rainbow” zingt.
Bij deze versie zie je hem spelen en zingen en aansluitend het uitstrooien van zijn as in zee, waar de Hawaiianen een heel groot feest van gemaakt hebben. Echt even een keertje de tijd nemen om dit te zien…



Ga je mee naar Hawaii? Dan speel ik “I’ll see you in my dreams” voor je op het terras bij zonsondergang… Het witte zand voelt warm aan je blote voeten. Je hebt een glas met iets koel-kleurigs in je hand
Haha! Ik ben een echte dromer.

Enne.... maandag ben ik er weer met een nieuwe aflevering in Het Praathuis…
Een hele fijne week allemaal!

Dit is de schakel naar het lekkere warme "Somewhere over the Rainbow" . Mr. IZ (klik)

Hier zijn nog wat schakels met hele leuke liedjes (voor elke dag één!!)

Izak Boom
Chemiecta
Uni and her Ukelele
Gus and Fin
Carl Ray Villaverde



.

DE BORDERCOLLIE

.



Ik loop langs de Elswoutlaan en zie een auto brutaal bij het weiland inparkeren.
Ik blijf staan om te zien, welke malloot daar nu weer met zijn SUV in de weer is.
‘t Ziet er echt belachelijk uit…
Maar… er komt een hele grote man uit met een groen pak aan, vettig hoedje op. Grote laarzen aan en meteen springt er ook zo’n Schots schapenhondje uit. Zo’n hondje, dat reageert op fluitjes en aanwijzingen en dat dan een hele kudde schapen een afgesloten terrein in kan sturen. Spannend vind ik dat altijd.
Vroeger, toen ik de BBC nog kon ontvangen keek ik wel eens naar wedstrijden met die hondjes. Ik werd er altijd onwijs rustig van.
Maar goed: deze man is bezig met die hond en met een stuk of 30 schapen.
Heel onhandig vind ik hem. Het hondje doet precies wat hij zegt, maar de man zelf is zo onhandig…
Ik blijf er heel lang naar kijken. Na een half uur rommelen en rotzooien lukt het hem eindelijk om de schapen in de buurt van de auto te krijgen, waar ze min of meer ingesloten worden door aan de ene kant het hek en aan de andere kant het hondje.
Het is een gaaf hondje. Pienter en sportief.



Wat is nou uiteindelijk de bedoeling???
Alle schapen krijgen een inenting.
Nu blijkt de schapenboer weer handig.
Hij pak elk schaap bij nek en kont. Draait het met één handige beweging op de rug en geeft het beest een injectie van het een of ander.
En dat 30 keer.

Ik wacht er een stuk of 5 af en dan vind ik het welletjes.
Ik loop door, richting Elswout en baal, omdat ik geen fototoestel bij me heb.
Zul je zien: is er iets spannends te zien… en dan moet je weer een foto met je ogen maken.





kijk hier bij EMSKIE voor mooie foto’s van de geboorte van een zwart lammetje:

http://www.haaraalde.nl/haas/wordpress/?p=650


.

DEELTIJD VUT/FPU...

.






Al wandelend met Ineke in Het Koningshof in Overveen kwam ik op een idee: ik ga slechts één keer per week een bijdrage aan het Praathuis leveren.
En Ineke kwam toen op de naam: met deeltijd VUT gaan.

Ik vind namelijk elke dag een heel stuk schrijven behoorlijk, of eigenlijk onbehoorlijk veel tijd roven.
Een verhaaltje, de indeling, het nakijken, corrigeren, plaatjes erbij, muziekjes uitzoeken. Het kost soms uren en ik hoef weliswaar niet meer te werken, maar zeker nu het langer licht is en de dagen zachter worden en er meer buiten gespeeld gaat worden wil ik meer tijd vrij maken voor het dartelen in de wei en straks weer lekker zwemmen in de Houtvaart...

Met mijn Volkskrantblog ben ik al in de deeltijd VUT. Daar publiceer ik slecht één keer per maand, namelijk op de 19de van de maand om 19:19 uur.
Achter die getallen zit geen bedoeling, het is langzaam zo ontstaan. Ik vond 19:19 uur een mooie tijd, omdat dan veel bloggers klaar zijn met eten en achter hun PC kruipen, voordat het nieuws om 20:00 uur begint. En dan daarbij zomaar de 19de van de maand vond ik er ook wel aardig bij passen.
Ik heb meer met het getal 12, omdat ik op de 12de mei geboren ben. Dus dat vind ik een mooie datum, een mooi getal. Maar die 19de, tja die is er gewoon ingeslopen.

Maar nu… dit weblog: Het Praathuis…
Helemaal stoppen wil ik niet. Voor geen goud…
Ik vind het hartstikke leuk om te doen. Het houdt mijn brein bezig. En… ik heb er inmiddels waardevolle contacten aan overgehouden. Zeer waardevolle contacten zelfs.
Nee… dat wil ik allemaal niet missen. Maar elke dag uuuuuren bezig zijn met een stukje…
Als het nou een baan zou zijn, een echte column in een krant. Maar dat is het niet. En het kost me nogmaals erg veel tijd.

Nou……… daarom vind ik die deeltijd VUT wel een goed idee.
Nu nog een publiceerdag uitzoeken.
Op maandag… een nieuwe week een nieuw geluid? Ja… ik denk dat het maandag wordt.
Misschien verandert het in een andere dag.
Ach, dat moet allemaal kunnen. Soepelheid met vlijt.
Misschien wordt het wel de woensdag… Wie weet?!

Maar ik heb mijn vaste ploegje, waar ik elke dag langs kom en dat zal ik blijven doen. Ik laat jullie niet in de steek. Ik wil jullie niet missen…

Nou, dat was het. Tot maandag dus!





.

SPORTEN

.






Sinds een jaar zit ik op een Sportschool. Het is eigenlijk een sportclub. Club Sportive.
Ik ben er op gegaan om wat aan mijn conditie te doen. En het leek me een goed idee om dat onder begeleiding te doen of gewoon, gezellig met een vriendin.
De club is in het gebouw van het Oude Postkantoor aan de Raaks. Een prachtig gebouw, beetje Jugendstilachtig, echt mooi opgeknapt ook.

Ik heb er iets ontdekt wat ik heel leuk vind: de groepsles! Niet in je eentje lopen klungelen en kijken: wat zal ik nou eens gaan doen. Nee… een groepsles voor 50 + ers.
Ideaal. Al je spieren worden gedurende een uur even aangepakt onder begeleiding van een leuke sportieve juffrouw en tevens onder begeleiding van een lekker muziekje.
Ik vind het lekker en sta een uur lang met een grote grijns braaf alles mee te doen.
Wat ik gek vind, als taal-puritein, is dat heel veel in het Engels gaat:
ten eerste heet de les: Body Shape. Waarom eigenlijk? Is daar nou echt geen leuke Nederlands term voor te vinden?
En dan: knee-lift (als je je knie omhoog moet brengen), repeater, sidestep, step touch noem maar op. Alles gaat in het Engels.
Nou ja… ik weet precies wat er bedoeld wordt, en daar gaat het uiteindelijk om.




De muziek die gebruikt wordt is lekkere swingende muziek: Billy Jean van Michael Jackson, You can ring my bell, Working 9 to 5 van Dolly Parton. ’t Swingt de pan uit en tegelijkertijd ben je met van alles en nog wat bezig.

Soms gebruiken we hulpmiddelen: een step, een elastische rubberen band, gewichtjes, een zware rekstok. Die maken de oefeningen iets zwaarder en je spieren extra sterk…




Bij de laatste 10 minuten wordt er een zacht new-age-achtig moerasmuziekje opgezet en gaan we aan de rek- en strekoefeningen. Dan lig ik lekker een beetje te ontspannen en te genieten.

Meestal zijn we met zo’n 9 vrouwen en na afloop duiken we de sauna in. En dát vind ik nog het allerlekkerste: het hete hok in en helemaal niets hoeven, alleen maar liggen en je ogen dicht…. Mmmmm!




.

LACHEN

.







Ha fijn, een van mijn beste vriendinnen is weer terug.
Ze had haar huis verhuurd om een jaar of 4 in Hongarije te wonen.
Door de recessie moest de huurder weer terug naar Amerika.

En nu kan ze weer in haar eigen mooie huis!

Gistermiddag was ik er even om haar te helpen met de scanner.
We hebben zo ont-zet-tend gelachen.
Ik deed het bijna in m’n broek.
In haar woonkeuken klinkt lachen ook heel helder en gemakkelijk … je gaat er vanzelf nog meer van lachen.
Tranen over de wangen.

En waarom???
Ik heb geen idee.
Het was gewoon een echte BLIKOPENER! Open die tent en lachen maar!




.

MILAGROS

.


Een van Henry’s zussen heet Milagros. Dat betekent: wonderen…
Zij zingt in een band, die heet: Corrientes Cinco.
Eigenlijk is het woordje “band” niet helemaal goed.
Een tango ensemble is misschien beter. Of nóg beter: ORQUESTRA DE TANGOS ARGENTINOS.
Het zijn allemaal geschoolde musici, die schitterende muziek maken:
een pianist (Klaas van Dijk), een bassist (Tim Voordes), een bandeonist (Harry Dijkstra) en een violist (Christel Postma)
Als Milagros in Spanje zit (en dat is 2 x 3 maanden per jaar!!) dan speelt het orkest tango’s, Argentijnse tango’s. Zonder zang.
Maar als Milagros in het land is, dan worden de Argentijnse tango’s (veel van Astor Piazzola) gezongen, vurig en vol passie.



Zondag speelden ze in Havelte. Een klein dorp in Drenthe. In een mooi stoer Romaans kerkje.
Ik ben er geweest en heb er vol bewondering en af en toe met tranen in de ogen op de voorste rij gezeten en naar deze 5 geweldige musici geluisterd.


Milagros leidt elk lied in. Dan weet je tenminste waar het over gaat. Want ik mag dan wel Spaans aan het leren zijn, dat wil nog niet zeggen, dat ik het allemaal versta!
No sólo mi dolor vertaalt ze dan als:
Niet alleen maar mijn verdriet is het, waarover ik zing.
Mijn verdriet om het lijden van mijn geliefde.
Ons verdriet om de dood van een muzikant.
Uw verdriet om…





Maar ook tango’s met gewone en dwaze momenten van geluk en ontroering komen langs.
Zoals de Balada para un Loco (ballade voor een gek) Als Milagros dat zingt …
Ik heb er veel bewondering voor en ben dus een echte fan.
De concerten zijn het meest in het noorden van het land, omdat de 4 musici uit Groningen komen.
En dan Milagros: haar moeder kwam uit Sevilla en haar vader…………….
uit Groningen! Het verhaal van hun eerste ontmoeting vertelt ze voor het lied “Cuartito Azul” (het blauwe kamertje). Dan houd je het bijna niet droog…

PASSIE EN PLEZIER! Wat wil je nog meer in de deftige tango-salons op de Avenida Corrientes in Buenos Aires en in de Clemenskerk in Havelte...




.

LAATSTE RODE DAG

.







’t Is mooi geweest.
Ik kan geen rood meer zien…
Misschien ooit eens een keertje een soort van regenboog-week:
maandag: rood ...
dinsdag: oranje ...
woensdag: geel en zo verder tot de gehele regenboog af is.
Daar ga ik eens een tijdje over nadenken.
Ik nu? Nu neem een paar dagen pauze.

Tot over een week of zo!

Andere onderwerpen, die niet zijn behandeld, en die ik ook niet ga behandelen, maar waar je eventueel een googletje aan zou kunnen wagen…

Roder dan Rood, geschreven door: Sabine Aveskamp
Natuurlijk Rood Haar, gefotografeerd door: Hanne van der Woude
Bezonken rood, geschreven door: Jeroen Bouwers
Rood worden, oftewel: blozen
Rood vlees (moet je echt vermijden…)
Rood vierkantje (verslavend spelletje)
Rood staan op de bank (dat wil niemand)
Het rode gevaar… (wat bedoelden ze daar eigenlijk mee?)



Michael Rood (over hebreeuwse roots)
Roodkapje ... waar ging ze henen?
Rode rozen (krijg ik nooit…)
Rode oogjes (krijg ik als ik teveel achter de computer zit)
Rode oortjes (als je iets hoort, wat je niet zou mogen horen…)
Rood Verlangen, een THEATERGROEP om in de gaten te houden!
Rode Wijn, 1 glas per dag als anti-oxidant…
Rode lippen, waarmee ik jullie een dikke kus geef!

En oh, wat wil ik graag weer eens de zon, knalrood, in de zee zien zakken tijdens een zwoele zomeravond…




.

LYDIA ROOD

Lydia Rood, geboren in Velp 1957 is een Nederlandse schrijver van boeken voor kinderen, jongeren en volwassenen.

In 1982, begon zij met het schrijven van kinderboeken. Lydia Rood studeerde journalistiek aan de School voor de Journalistiek in Utrecht.
Haar eerste jeugdroman verscheen in 1982. Na haar afstuderen in 1984 werkte ze van 1985 tot en met 1991 als eindredacteur "Binnenland" bij de Volkskrant.
Lydia Rood studeerde eveneens Spaanse taal en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam en behaalde in 1988 cum laude haar doctoraaldiploma.
In 1985 kreeg ze haar dochter Roosmarijn, over wie ze verschillende kleuterboeken schreef. Lydia Rood las de verhaaltjes, waarin gewone dagelijkse gebeurtenissen werden afgewisseld met grappige kleuterfantasieën, eerst aan de echte Roosmarijn voor. Als ze bij haar in de smaak vielen, waren ze goed.

In 1990 won ze de Vlag & Wimpel voor haar boek Maanzaad.
In 1994 tevens won ze de Zilveren Griffel voor de jeugdroman Een mond vol dons.
Datzelfde jaar werd het boek Het ware verhaal van Marietje Appelgat en haar vieze vrienden getipt door de Kinderjury.

Anansi's web verscheen in 2006 opnieuw als Dans om het zwarte goud en werd eervol vermeld door de Zoen-jury en bekroond met de Jenny Smelik-prijs van IBBY. Enkele van haar thrillers, onder meer Koningswater dat zij met haar broer Niels schreef onder de naam Rood & Rood,werden genomineerd voor de Gouden Strop.
Hier een kleine keus uit het werk van Lydia ROOD ( gekozen op grappige titel)
Voor alle leeftijden is er een geschikt boek geschreven...

• Paarden poepen op wc's
• Toveren is een eitje
• Oren in de knoop
• Gebakken moeder met spek
• Smokkelkind
• 'Zoenen is vies,' zei Darma Appelgat
• Een dag uit het rampzalige leven van Nippertje
• Het ware verhaal van Marietje Appelgat en haar vieze vrienden
• Samen in een familiegraf
• De feestelijke ondergang van de familie Pesto




De website van Lydia Rood: www.lydiarood.nl




.

KLEIN ROOD FRUIT

.




Het kleine rode fruit stikt van de anti-oxidanten.
Laatst had ik een lekker sapje: die heerlijke framboosjes gemengd met granaatappelsap.
Als je dat drinkt dan voel je dat je lichaam de strijd met de vrije radicalen aangaat.
Aardbeien en frambozen. En dan vooral de frambozen.
En straks weer die heerlijke aalbessen.
Ik kan bijna niet wachten tot de struik in mijn tuin weer van die mooie rooie trosjes draagt.




Van Henry kreeg ik een goed boek: “ETEN TEGEN KANKER” (klik), waarin de rol van voeding bij het ontstaan van kanker wordt beschreven.
Bij de risicofactoren van kanker neemt voeding 30 % voor z’n rekening.

Roken 30 %
Erfelijke factoren 15%
Infectie 5%
Beroepsmatige blootstelling aan straling 5 %
Alcohol 3 %
Overgewicht, gebrek aan lichaamsbeweging 5 %
Ultraviolette straling 2 %
Drugs 2 %
Vervuiling 2 %
Andere 1 %

Waar bij ik toch wil aanvullen, dat je, als je denkt,dat je alleen maar “goed” bezig bent alsnog kanker kunt krijgen. Ze kunnen me nog meer vertellen: ik weet zeker dat ik gezond leef, niet rook en nergens rare stralingen van oppik en toch... heb ik borstkanker gekregen.
Ik schrijf dit dan ook eigenlijk alleen maar omdat ik het kleine fruit zo heerlijk vind. En zo fijn om te plukken tijdens wandelingen. En omdat het rood is natuurlijk...


Hier een paar strofen uit Samen bramen plukken:


Te hooi en te gras
Als dit op een gedicht lijkt,
dan komt dat door jouw ogen
die blauwer worden als je praat
over zeemeeuwen
en aardbeienjam

Als ik ben blijven plakken
dan ligt dat aan augustus
onder de kersen
in de schaduw
van jouw tuin

Samen bramen plukken
Samen schuilen onder een jas
Samen lopen van omstandigheden
Te hooi en te gras
dat was
wat het was

Bij IKEA heb ik super lekkere jam gekocht: ekologische HALLON & BLÅBÄR.
Hallon zijn frambozen en Blåbär zijn bosbessen. Stikvol anti-oxidanten. Mmmmm! Echte aanrader...





.

HET MAANDELIJKSE ONGEMAK

.






zonder al te veel in details te willen treden:

het was een buitengewoon grote opluchting toen ik ontdekte, dat ik

nooit meer ongesteld ben!

Yes! Youpie! Waow! Te gek…
Hé&#